Lemis on Tour

Lemis Bangkok'a dönüyor

2012-02-18T01:38:00.000-08:00

13.2.2012 Sihanoukville - Bangkok

Bizim koltuğumuzun numarası bir ve iki. Bu otobüslerde ilginç birşekilde hep üst taraflarda koltuk oluyor, alt kısım şoför ve bagaj. Bazen dealt kısıma da koltuk koyuyorlar ama 5 sıra falan. Bizim bu otobüsümüzde yoktu. Full bagajyeri.

Sizlere tavsiye, en önden yer almayın. Yollar çok kötüolmasa bile, şoförün tam üstünde oturunca her sollamada hayatın film şeridi gibi önünden geçiyor ve “hah, işte bu yaşadığımson solama, eşhedü….” Şoför düz yolda solamıyor, virajlara girerken arabaları,öküzleri, traktörleri, motorsikletleri, öğrenci gruplarını vs. solluyor. Şehregirince gaza basıyor, özellikle bisikletlileri hiç iplemiyor. Saatlersonra, hiçbir yerde durmadan, kimse ezilmeden, biz de ölmeden sınıra 15 dakikakala duruyoruz.

Önceden Bora bize haber vermişti, sınıra gelmeden tanıdık birotelde durup yemek yedirtiyor, akrabalara ek gelir sağlıyorlarmış.

Bizim koltuğumuz en ön sırada, ama ayak konulacak yer yoktu,bacaklarını uzatabiliyorsun sadece. Başta hoşumuza gitti, ama bir saat sonrakuyruk sokumu kıçımıza batmaya başlayınca, tüm koltuklar da dolu oluncaüzülmeye başladık. Lemisi uyuttuk, ama o da öyle bir uyudu ki, popo köşe olduçok fena bir şekilde.

Otobüsün durduğu yer gayet temiz ve güzel bir yerdi. PadThai ve fried rice tıktık, yemek bulamama korkusu içinde. Yarım saatlik moladansonra yola devam.

Neyse, yol boyunca bol bol kitap okudum, sınıra gelirken deKamboçyanın en uzun köprüsünün üzerinden geçtik.

Kamboçyanın en uzun köprüsü

Sınırda herkespasaport bölümüne hücum etti. İki kişi çalışıyor, iki otobüs dolusu insan ve 40derece sıcaklık. Herkes önümüze geçti, bir sürü insan pasaport bölümünde. Sırafalan yok tabiî ki, Türk usulü sıra bekleme nasıl olur? Sağdan ve soldan kollaruzanır, önüne geçmeye çalışır. Ben de Lemisi boynuma aldım ve gölge ayağınaönlere geçtim. Memurlar çok yavaş çalışıyorlar, fotoğraf çekiyorlar, parmak izialıyorlar, ve bu arada çay içiyorlar. Önümde almanlar, söylenip duruyorlar,önlerine geçenlere sayıp sövüyorlar, ben de onların önüne geçince deköpürüyorlar ama elimde çocukla da bir şey diyemiyorlar.

Kurtuluyoruz. Az bir yürüyüş yolundan sonra Thai sınırınaulaşıyoruz. Oradan da hemen geçiyoruz.

Özlediğimiz o küçük Hindistan cevizlerinden alıyoruz, sütüçok lezzetli ve eti de bol. Minibüse binmemiz gerekiyor, nerede kaldı? “Tuwendyminit” yani 20 dakika sonra gelir deniliyor. Bir saat bekledikten sonra da 15dakika oluyor. bir Van geliyor, doluyor ve gidiyor, biz hala bekliyoruz. Neyse,Won diye bir Koreliyle karşılaşıyoruz, geçen gün Sihanoukville de tanıştık.Sanat bölümünde Filozof profesörüymüş.

İki saate yakın bekledikten sonra bir Van nihayet bizi dealıyor. 100 km gittikten sonra başka bir Vana geçiş yapıyoruz. SınırdanBangkoka 390 küsür kilometre yol. Yollar gayet iyi, Van hızlı ve şoför çılgın.Arabanın içinde bir 19 yaşında velet feci içki tüketiyor. Arkadaşları bizimkorkumuzu alıyor, kusan değil, sızan tiplerdenmiş. Saat sekizi geçiyordu, KhaoSan road taraflarına vardık. O şuursuz da kimseyi kusmuğa bulamadan davarabildi. Kafama kussaydı döverdim herhalde.

Otelimizin 200 metre yakınına indirdi araba resmen! Otelimiz“New World City Hotel”, girişi baya havalı, bizim bölümümüz arkaya bakıyor,resepsiyonu da ayrı bir tarafta. Kuran fuarı mıdır nedir, bir sürü sakallı hacıhoca gelmiş, otel de çalışan kadınların da çoğu kapalı. Müslüman otelimizde bizimgibi kafirlerin ne işi var?

Odamız 701, yedinci katta, koridorun en sonunda sağda. Lemisuykudan uyanıyor ve asansör dümesine basmak için zıplıyor. Eşyaları bırakıyoruzkoca odamıza ve sokaktaki restorana yemek yemeye gidiyoruz. Bizim ilk Bangkokageldiğimiz akşamki restoranın yanına oturmuşuz! Aradan 8 hafta geçmiş, yineaynı yerdeyiz. Çok banal yemekler seçiyoruz, etrafımızdakiler koca koca balıklarsipariş etmişler, “Wow” diyerek saldırıyorlar yemeklerine.

Çok geç olmadan yatalım bari, ama yine çok geç oldu be!Lemise bir dondurma alıyoruz ama.

Odamızda internet çekiyor, ama ben sızıp kalıyorum.

14.2.2012 Valentines day in Bangkok

Bebek gibi uyuduk. Yatağımız rahat, otel sessiz, ne horozsesi, ne rüzgar, ne de yağmur, dalga sesi vs. Uyumadan önce klimayı kapattık,giderayak zatüre olmayalım diye. Buz dolabın fişini bile çektik, rahatsızetmesin diye.

Kahvaltı saat 7:30 ve 10:00 arası. Biz saat dokuzdakahvaltımızı yapmaya gittik. Kahve, tost ekmeği, reçel, sosisli, soğanlı,fasülyeli bir yemek, omlet, patates ve meyve. Lemis hepsinden yiyor. İstanbul’adönünce Lemisi büyümüş göreceksiniz.

Bangkok’a erkenden geldik, alışveriş yapmak istiyoruz.Odamıza çıktık, sözüm ona hazırlanıyoruz… 3 saat oyalanıyoruz.

Blog yazısınafoto ekledik, çizgi filmi izledik, yattık, sonunda çıkalım dedik.

Bugün çok yürüyeceğiz gibi geliyor bana, ve gerçektendeçooook yürüdük!

Bangkok ta su yolları ve köprüler zebil gibi. Venedik hak getire. Sular çok pis görünüyor ama içinde bir sürü büyük balık var. Bu balıkları yemem desek te kim bilir kaç sefer bu balıklardan yemişizdir balık çorbası veya balıklı noodles isterken.

Önce bir iki tapınak gezdik, sorumluluğumuzu hallettik.

İlkadresimiz China Town.

köprüler tamir ediliyor

Yollarımızı kaybede kaybede buluyoruz sonunda Çinceyazılmış bir sürü yer. Önce tabut yapan ustaların yerini buluyoruz. En iyimarangozlar buradaymış, onlar da tabut yapıyorlarmış.

çok havalı tabut yapıyorlar

tabut yapımında bir numaralarmış

Bazı nalbur geziyoruz,bir fırça ve tahtadan yapılmış “wc” işaretleri buluyoruz. toplam 5 euroharcıyoruz ama 8 tane ahşaptan oyulmuş çiş yapan kız ve erkek şekillerialıyoruz.

marangoz da ıvır zıvır

Teak ağacından kapı yapan ustaya fiyat soruyorum, 110 euro’ya 80x200cm lik masif kapı satıyorlar. Dandik Amerikan kapılarından iki kat daha pahalı,ama en az yüz yıl dayanır bu kapılar.

Şu çin pazarın asıl girilen yerini bulamadık! Saat da geçolmaya başladı, dükkanlar kapanmaya başlıyor. Ama yinede biraz cashew, bir stickyrice pişirme sepeti, bir de geçen yüzyılın sigara ve bira reklamlarınıneskitilmiş fotokopilerini alıyoruz.

susamdan yapılmış bir domuz.

Pazarın içinden geçerken Lemisin çocukarabasını iyice birleştiriyorum ve elimde taşıyorum. Başka çare yok, pazar yerihem dar hem dolu. Şöyle üç kişi alışveriş yapmak da ne yorucu, kaybolmasınlardiye kasılıyorum, Lemise hakim olmaya çalışıyoruz, bir de alış veriş yaparkende “bunu alalım mı?” soruyu sorup mantıklı insan olarak “Türkiyedevar(baharatlar)ne gerek var(mutfak gereçleri), hiç kullanmayız(mutfakgereçleri, baharatlar) mantıklı sonuçlara varıyoruz ya… Ne sıkıcı!

Beş yıl boyunca mutfak dolaplarımızda sürünen bazıbaharatlar vardı. Daha yeni eve taşındığımızda attık. Taa Bangkok’tan 2005yılında aldığımız bazı baharatları(kabuk tarçın, Star Anis, vs) Almanyada ikikere bir evden öbür eve taşıdık, sonra üşenmeden onları( büyük, en az iki kiloağırlığında bir bez torbadan bahsediyoruz)Almanyadan Türkiye’ye taşıdık. Üçkere daha taşındık, ve sonunda taksimdeki evimize girerken o torbayı yinetaşıdık.

Alışveriş yaparken biraz mantığı bırakmak lazım, yoksa elinboş dönersin.

“Baba, uyuyabilirmiyim?” Lemis arabasında uyumak istedi,arabayı açtık ve çin pazarını bitirdik. Lemis uyumaya başladı. Nasıl bir uyku!İki saat boyunca arabasında uyudu, biz bu arada başka pazarlara gidiyoruz.

Kardeşim Levent için İPhone kılıfı aramaya çıktık. Kasetşekline benzeyen bir kılıf istedi, İstediğini bulamadık, saatlerce bakınmamızarağmen. Kesin night markette buluruz dedik ve yolumuza devam ettik. Telefonparçaları satan bir sürü han vardı, hepsine girip çıktık. Bin bir çeşit, amahepsi kitsch.

CD ve DVD satan bir sürü sokaktan geçtik. Hepsi korsanolduğunu dememe gerek yok herhalde. Binlerce CD, ve sonra iki üç sokak boyuncasırf porno film satan insanlar. Ne yazık ki çocuk pornoları bile satılıyor.Böyle film çekenlerin, satanların ve satın alanların hepsini…

Devam ediyoruz, bizim kuzu uyuyor hala. Büyük night marketegitmeye çalışıyoruz ama sürekli yolumuzu kaybediyoruz.

Sonunda kuzumuz uyanıyor, hemde nasıl tatlı bir gülümsemeyle!

İyiki uyanıyor, çünkü çocuk arabası yavaş yavaş dağılmayabaşlıyor! Ön kısmı kırıldı, yollara dayanamıyor artık. Paldır küldürkaldırımlardan indir bindir, bitti işi artık galiba. Lemis içindeykenkatlanacak, az kaldı. Sonunda o gece kulüpleriyle ünlü olan gece pazarınavarıyoruz. Neden bir şey bulamıyoruz? Hayal kırıklığı! Tüm gündür dolaşıpduruyoruz, daha kahvaltıyla duruyoruz. Yemek de bulamıyoruz işin komik tarafı.Kesin bizden kaynaklanıyor. Ama yinede pes etmek yok! Lumpini parkın kenarındada kocaman Pazar varmış, 3000 stant kuruluyormuş oraya, her akşam! Orda da birşey bulamazsak kapitalizmi aşmışız demektir!

Hemen Rama IV den sağa sap, parkı geç ve orası!

Yakın canım,arabayı açmaya değmez, yakın yakın! Ayaklarımın altı yanıyor! Lemis tüm o yoluyürüdü, biraz bizden fırça yedi, o yüzden kendi kendine şarkı söyleyerek o 45dakikalık “hemen orası” mesafesini yürüdü.

Sonuç? Bir şey bulamadınız demeyin o koca pazarda!

Bulamadık.

Pazar kalkmış oradan. Duvar vardı, biz de Tuktukcularagüveniverdik. Daha fazla yürüyecek halimiz de yoktu zaten. Tuktuk bizi başkayerlere götürmek istedi, biz evimize dönmek istiyoruz ama. 300 Baht fiyat çektiadam. Yooook, bu biraz pahalı, biz yolun karşısına geçtik ve 7 km dönüş yoluna85 Baht ödedik. Taksimetre 35 Baht ile açıyor, sonra da 3 baht kilometre başıatıyor. Bir de trafikte kalınca da dakika başı biraz bir şeyler atıyor.

çişimizi bu amcanın yerinde yapıyoruz.

Taksibizi tam kapımızın önüne getirdi. Odamıza eşyaları bıraktık ve hemen sokakköşesindeki restorana gittik ve bir kiloluk “Red Snapper” ve “shrimps chips”ısmarladık.

Sevgililer günümüz kutlu olsun.

Lemisin bir üç yaşlarında arkadaşı var orada, çalışanların kızı.Hem masa toplamayı öğrenmiş, hem de karnını doyurmayı. Beğendiği bir şey varsahemen araklıyor, ama çok da tatlı kız, kimse sesini çıkarmıyor. Lemis ilebirlikte masaların üstünde dans etmeye başlayınca kural koymak zorundakalıyoruz, ama Lemis de anlayış gösteriyor ve arkadaşını farklı şeylerleoyalamayı başarıyor.

Parmaklarımızı yaladık, ama koca balık yağda kızartma olduğuiçin şu anda kendimi çok ağır, şişko ve tok hissediyorum. Ne kadar çok kızartmayedik, allahım, bu son haftalarda! Börgh

Ama balık hem taze hem de güzeldi.

delicioso!

Balığın üzerine tatlı şart! Değil mi Nejat baba? SevenEleven 7/24 her yerde. Lemis bir dondurma seçiyor, içinde Aspartam bile var!Çocuklara tatlandırıcı neden verirsin? Diyabet dondurması! Başka bir SevenEleven buluyoruz, hem dondurma çeşiti daha bol, hem de dondurmalar eriyiptekrar donmuş gibi görünmüyorlar. Kornet alıyorum kendime, Lemis de yine enboyalısından, ama en azından Aspartam yok içinde. Benim kornet çok lezzetli,Lemis de öyle düşünüyor, bu yüzden benim dondurmamı ele geçiriyor ve bana kendibuz kütlesini satıyor.

Otelimize vardığımızda yine çok geç olmuştu. Banyo, “Zaehneputzen”(dişlerimizin fırçalanması) ve haydi yatağa.

Ben Blog ve foto yüklemeye dalıyorum ve yarın sabah çookpişman olacağım.(saat 3 e geliyor!)

15.2.2012

ne işim vardı sabaha kadar internet minternet! Bugün shopping shopping shopping! Çok yürüyeceğiz yine, çook. Son tam günümüz, bu yüzden verimli olmamız lazım!

Kahvaltıda bir saat geçiriyoruz, Lemis sürekli meyve suları alıyor büfeden, bunları içmen gerek deyince de gerçekten de içiyor. Büyüyor yavrumuz bu aralarda galiba.

Otelimizde asılı duran bornozları show olsun diye giyiyoruz ve Lemis bizim fotoğraflarımızı çekiyor.

terlikler çıkmamış...

Acele macele yok, tatildeyiz, unuttunuz mu?
Nihayet çıkıyoruz. Alışveriş merkezlerin yoğun olduğu bölgeye, elektronikçilere girdik. Levent için cep telefonu kılıfı alacağız daha.

made to order

Bulduk! Kocaman alışveriş merkezi, ve sırf cep telefonu malzemeleri satıyor. İki kılıf alıyorum Levent için.

Oradan sonra Rama I caddesini geçiyoruz ve Siam square a gidiyoruz.

Paragon AVM nin içinde binlerce modacı toptan kıyafet, hediyelik eşya vs satıyor. T-shirt var zebil gibi, desenler de çok güzel, ama bizim Türkiye'dekilerden daha pahalı ve kalite de daha iyi değil.

kızımız büyüdü mü ne?

Binlerce insan toptan mal alıyorlar, gelsinler Türkiyeye, daha iyi kaliteyi daha uyguna bulurlar aslında, ama böyle bir AVM içinde bunca Modacı da bir arada bulamıyorsun galiba bizim memleketimizde. ıvır zıvır alıyoruz ve başka AVM lere gidiyoruz. Başka bir AVM nin içinde bir "Seaworld" yapmışlar, biz oradaki vatos ile fotoğraf çektirelim derken Lemis vatosa çok bağlanıyor.

aralarında bir özel bağ oluşuyor mu nedir, kuyruğundan ayrılmıyor. sonunda Nemo ile bir fotoğraf çektirip oradan kurtuluyoruz.

tip çok komik

Başka AVM ararken bir kaç küçük dükkanların önünden geçiyoruz. modacılar kendileri yapmış bu ürünlerini. Ben stilimi değiştirmeye karar versem de pek uzun dayanamıyorum bu yeni stilime.

yaaa maaaan

Ayşegülün şapkasını bu kız örmüş

bizim kolyelerimizi de bu kız tasarlamış

hepsi de çok güler yüzlüydü, alışveriş yapınca ürün değil his alıyorsun, değilmi?

Başka AVM lere de giriyoruz, ama aslında sadece dekoruna bakıyoruz, başka bir şeye bakmıyoruz.

AVM çılgınlığı

bizim Nico'yu gördük yolda, Nicolas Cage. illaki fotoğraf çektirmek istedi bizimle...

Sonunda MBT AVM sine giriyoruz. Rehberde "son gün alışveriş yapmak isterseniz ve başka yere uğramak istemezseniz buraya uğrayın" diyor. Gerçekten de her şey var. Bizim tüm gün gördüğümüz ürünler burada da satılıyor, biraz daha pahalı olsa da tek yerde bulunması güzel bir şey. Levent'e fake bir sırt çantası alıyoruz ve bir kaç ıvır zırvır daha ve çıkışa geçiyoruz. Çok acıktı karnımız, saat da 21 olmuş, eve dönüp yemek yiyelim planları yapıyoruz.

midye, yengeç, balık

Sushi var, hemde açık büfe! biraz pahalı ama mamalar güzel görünüyor. Oturuyoruz ve banttan geçen sushileri teker teker topluyoruz. Önümüzde bir kazan var, içinde sıcak su. gelen etleri, balıkları, midyeleri içine atıyoruz ve istediğimiz gibi pişiriyoruz. eğlenceli bir yemek yeme tarzı. karnımızı doyurmak için bir saatimiz var, çünkü restoran saat 22 de kapatıyor.

Resim yazısı ekle

yeşil çay dondurması

Lemis pişirmekle uğraşıyor, yemek yemek pek aklına gelmiyor ama buna rağmen karnımız iyice doyuyor. Kapanmadan önce de büfeden dondurmaları alıyoruz ve onları da afiyetle yiyoruz.

Son günümüz de güzel geçti.

16.2.2012

Bitti.

Koca 8 hafta bitti!

Hiç bitmezmiş gibi gelse de bittiişte.

Bugün 15.000 km yol yapacağız, tonlarca karbon uçak yakıtı olarak havaya üfleyeceğiz veİstanbula, soğuk havalara döneceğiz. Depresyona gerek yok, özledik de birazcık.

Ailemizi, arkadaşlarımızı özledik, işimizi de özledik. Göçebe hayatına sondesek yalan olur, şimdi İstanbula dönünce yine önce Hostele yerleşeceğiz,evimizi daha toparlamadık.

Neyse. Daha alışveriş yapacağız, koca gün bizim.Kahvaltımızı kısa kesiyoruz ve saat on gibi eşyalarımızı toparlamış şekildeotelin bagaj odasına depoluyoruz.

Resim yazısı ekle

çanta hazırlamada profesyonel olduk.

Chinatown a gitmek istiyoruz ama taksilereçok yakın geliyor. Biz de Tuktuk buluyoruz, 60 Bahta anlaşıyoruz ve biziChinatown un göbeğine taşıtıyoruz.

Aktara uğruyoruz ve önce biraz çay alıyoruz.Alışveriş moduna girmem gerek, yoksa elimiz boş döneriz. Hani şu alışverişebaşlayınca daha da almak gelir içinden olayı var ya, işte ben de o sınırı çayalmakla aşmaya çalışıyorum. Ayşegül’ün o sınırı daha yüksek, beni engellemeyeçalışıyor. Hele bir kilo kurutulmuş mantar alınca tamamen kopuyor. Evet, haklı,taze mantar varken ne işin var kuru mantarla? Bir de sanki her gün mantarkullanıyormuşuz evimizde gibi bir kilo mantar alıyorum.

"üç kişiyiz, her birimizin 30 kilo yük hakkı var ve ben o 90 kilonun hakkını vermek istiyorum, taşıyan kişi de ben olacağım, bu yüzden de karışma!" demekte haklıyım, değil mi?
Yasemin çayı, siyah çay ve başka çaylar alıyorum.

Çin pazarı bizim Karaköy pazarına benziyor biraz. Yoğunluğu ile benzese de mallar da aynı galiba. hediyelik eşyalar, takılar, toptan plastik çöp oyuncaklar, tonlarca zamazingolar.
Bayılırım! Ayşegül beni zor bela çıkarabiliyor oradan. Uçak kaçacak, saatten haberim yok. Tuktuk duruyor ve biz zıplıyoruz.
Otele geldiğimizde MBK AVM ye gitmeye zaman kalmıyor. biz de eşyaları alıyoruz ve taksiye biniyoruz. Skytrain ile devam edeceğiz, bu yüzden durağa gidiyoruz. Taksiyle havalimanına gitmek hem daha pahalıya patlar hem daha uzun sürer. Trafik berbat! 45 dakikada 6 km yol alıyoruz.
Skytrain i bulmakta biraz zorluk çeksek de buluyoruz. iki çeşit var, bir tanesi express, hiç bir yerde durmadan havalimanına gidiyor ve fiyatı çok daha fazla, birisi de normal metro, yani aslında aynı araç, yanlızca duraklarda duruyor, 15 dakika daha uzun sürüyor ve fiyatı 40 baht.
Havaalanına gelene kadar benim o mantarlı çin çöp oyuncaklı hediye çantam patlamış bile. Türk üsulu koli bandı operasyonu kurtarıyor bu çantayı.
Gerçek hayatımıza dönüyoruz, sandaletler çıkıyor, shortlar çantaya, botlar ve pantolonlar giyiliyor, moıntlar da elimize.
Çantalarımızı veriyoruz ve ben çok pişmanım! daha 30 kilo yük taşıyabilirdim, ama boş gidiyoruz.
Son Baht larımızı 7/11 de harcıyoruz: bir adet Chang Birası, iki süt ve iki sakız. tam paramızı denk getirmişiz yani. 5 Baht kalıyor cepte, yani 12 cent. bir Baht daha olsaydı onu da harcardık. Oyalanıyoruz ama vakit akıp gidiyor! koşa koşa uçağa yetişiyoruz.
Lemis heyecanlı, uçağa bineceğiz ve çizgi filmi izleyeceğiz ya hani...
Uçak kalkıyor ve Lemis uyukluyor. eh, çok geç de oldu zaten.
Ben film izlemeyi çok özlemişim. Etihad Airlines dünyanın en iyi havayolu şirketi seçilmiş, ama bence Singapor Airlines daha iyiydi. Singapur sling cocktailleri bir efsaneydi! Ama Etihad Arap, içki miçki zoraki.
Bizim koltuklar uçağın tam ortasında, penceresiz bölümde. Hostes de suratsız mı suratsız! mecburiyetten bize iyi davranıyor, belli. Ayşegül e nasıl kıllık yaparsın! Ayşegülün üstüne bir de meyve sularını döküyor ve hiç oralı olmuyor. dörtlü koltuk, Ayşegül ve Lemise sol taraftaki o kıl hostes bakıyor, benim tarafımdaki Hostes de bana ve yanımdaki suratsız yayılgana bakıyor. Hostes Lemisin yemeğini vermiyor, bunu belirtince de benim tarafımdaki hostesden istememi emrediyor, oysaki onun sırasında ve onun vermesi gerekiyor. Boş tabakları toplarken de Ayşegülü azarlıyor. Uçakta tabakları iç içe konulmasını hiç sevmezler, çünkü arabalarına sığmıyor bu tabletler iç içe olunca. Ama Lemis uykuya dalıyor ve biz de mecbur birleştirmiş bulunuyoruz bu tabakları, ayriyeten bize ne onun sevip sevmediklerinden? Ayşegülün bunun üzerine tepesi atıyor ve "you are very rude!) yani "çok kabasınız " diyor. Bizden tepki beklemedi tabiki. Pıssssssssss, havası söndü. Şikayet edeceğim falan derken kadın geliyor ve özür diliyor( pek gerçekci gelmesede), ve bize bir şampanya getireceğini söylüyor (Ayşegül: "ben Şampanya sevmem ki!").
Bir müddet sonra iki bardak şampanya geliyor, yanında da fıstık, cashew vs. Ama hostes suratsızın teki, ikramlar çok da memnun etmiyor bizi (ah, Singapor sling ah, ah, ah.)
Uçak iniyor, Abu Dhabi ye merhaba. Lemis uyuyor, gece uykusuna yatmış durumunda. Gelişimizdeki gibi tüm yolculuk boyunca uyanık kalma ihtiyacı yok artık kızımızda.
Havaalanına iniyoruz ve bir kaç kilometre havaalanın içinde bir uçtan öbür uca yürüyoruz. Lemis çocuk arabasının içinde uyuyor, bizim için pek zor değil, alıştık da zaten artık tüm bu ordan oraya yürüyüşlere.

Aktarmamız Bangkok dan Etihad Airlines ile Abu Dhabi den sonra da Türk Hava Yolları ile. üç saate yakın beklemedeyiz. Biletimizi onaylatmamız da bir saat sürüyor, yani iki saat gözlerimizi kapatabiliyoruz. İyiki Etihad'ın battaniyesini yürüttük, bizim uykumuzu tatlandırıyor bu battaniye.
Uyku çok tatlı geliyor, çok da yorulmuşuz.
Uçağımız geliyor ve biz THY uçağımıza biniyoruz. Hostes ve Host lar çok güler yüzlüler bu sefer, geç saate rağmen herkes gülümsüyor, ve hiç de yapmacık gelmiyor ve bu da Etihad somurtkanlarından sonra iyi geliyor bize. En sevdiğimiz Host da Burak oluyor. Lemis uykudayken yemeklerimizi getiriyor, Boşları kaldırırken Lemis gözünü bir açıyor, Burak da bunu görüyor ve hemen "ayy uykudan uyanıyor güzel kızımız" diye uyandırıyor ve yemeğini yedirmeye başlıyor. Çok ilgili, belliki çocuğu yok(uykudan uyandırabiliyor çocuğu) ve fena "çocuğu gelmiş" Mayıs ayında evlenecekmiş ve en az üç çocuk istiyormuş ve gerçekten de "çocuğu gelmiş" Tuvalete götürüyorum Lemisi, hemen orada rehine alınıyor, Hostların koltuğuna oturuluyor ve ikramlarla besleniyor. biz yerimize dönüyoruz, Lemis de orada eğleniyor. Saat sabahın üçü! ama Thai saatine göre saat 7 ve uyanma saati. yandık biz.
THY Etihad'a gerçekten on basar.
Bu arada "incir reçeli" izliyoruz ve bence çok güzel bir film olmuş. HİV hastası bir kız ile bir yazarın aşk hikayesi. şiddetle tavsiye ederim.
Uçak inişe geçiyor ve Lemis zorla yanımıza oturtuluyor. Fıstık, gece uykusundan uyanmış full enerji. Biz de uykusuz, pilimizin kırmızı ışığı yanıyor. İyiki Abu Dhabi de akümüzü biraz şarj ettik.
Uçak sisli puslu bir İstanbula iniyor. Kapı açılıyor ve bizi buz gibi bir havaya bırakıyor!
Bu ne! Bu neee! Bu nasıl bir soğuk?
Pasaport kontrolü falan filan, valizler vs ve hemen metroya.
Metroyla Bakırköy İncirliye. Arabamız kuzenimizin otoparkında duruyor. Sevgili kuzenimiz bizi kahvaltıya çağırmış, sms mesajını havaalanında okuyoruz ve çok seviniyoruz. Metrodan çıkıp çok yakında olduğu evine koşturuyoruz. Hava soğuk. Zili çalıyoruz ve sıcacık bir evin içine giriyoruz. Yasemin bize Türk kahvaltısı hazırlamış, Müsli falan değil ayni. Beyaz peynir, zeytin, türk çayı! Ev yapımı ekmek ve reçel! Nasıl iyi geldi, anlatamam. Lemis peynirleri ve zeytinleri görünce saldırıya geçiyor.
Kahvaltımız iyice uzuyor, ama artık eve gitme vakti de geliyor. Çıkıyoruz, ama çok soğuk hava! Lemis yarı yolda ağlamaya başlıyor" çok soğuk anne, çok soğuuuuk" diye. sıfırın altında soğukluk, 40 Derece fark var geldiğimi yer ile burası arasında!
Arabamız donmuş, ama tek marşta çalışıyor "aslanım benim" diyoruz tek ağızla.
Istanbul trafiğini de pek özlememişiz, ama hava muhalefeti de trafiğe yaramış, Chillout Cengo Hostel in sokağına giriyoruz ve Hostelin yanına park ediyoruz.
Tatil ve gezimiz burada bitiyor, gerçek hayatımıza geri dönüyoruz.

Sonuç olarak bu gezimizin baş aktörü Lemisin enerjisine bazan dayanamasak da bizim böyle bir kızımızın olduğu için şükrediyoruz! 8 Hafta boyunca bizimle gezdi, bize çok güzel yol arkadaşı oldu.

Lemisin sayesinde bir sürü insanla tanıştık. Güzel enerjisini aldığı kişilere yaklaşıyor ve bir dokunuşla kendisine yeni arkadaş ediniyor. Lemis: dokunarak hissetmek anlamına geliyor. Ve hayatımıza da bir dokunuşla bilmediğimiz boyutlarda yeni ufuklar açıyor.
Çocukla gezmek zor değil mi? Evet zor, ama hayat zorluklarla daha tatlı olmuyormu? değeri daha da artmıyormu?
Hangisi daha lezzetli? Migros dan alınmış elma mı, yoksa bir bahçeden kendi elinle kopardığın bir elmamı?
Çocukla gezmek zor, evde kalalım televizyon seyredelim deseydik tüm bu yaşadıklarımızı yaşamamış olacaktık. Lemisin ateşi çıkmayacaktı, Ayşegülü böcek ısırmayacaktı ve ben de kafamı bir mağaraya girerken bir sarkıça çarpmış olmayacaktım.

Bu arada bu geziyi ortalama 45 dolar günlük masrafla bitirdik. Istanbulda kalsaydık daha az harcamayacaktık, ondan eminim.

Gezin görün yaşayın,
bay bay, sabai dee krap!

Lemis in Cambodia VIII

2012-02-13T21:10:00.000-08:00

11.2.2012

Lemis'in saçlarıyla bungalowun samanları aynı renk, Ayşegül bu pozu yakalamak için elinde kamera beklemiş sabah kalkınca Lemis çıksın da baksın diye.

Yanımda kıpır kıpır biri, Ayşegül yok. Sabahın körü, Lemisuyanıyor, Ayşegül de terasta hamak keyfi yapıyor.

Ben de uykumdan böyle kalkıyorum, yaklaşmayın bana!

Denizde çıt yok. Düm düz. 30saniye yağmur yağıyor, bulut var ve tam yürümelik bir gün. Biz kahvaltımızıyapmadan önce eşyalarımızı toparlıyoruz, Ayşegül artık profesyonel çantatoparlayıcı, ben terası düzeltirken çantalar hazır. Benim görevim çantakapamaydı, onu da kendisi yapıyor artık.

Cambodian style kahve. zift gibi .

Kahvaltıda yine baget ve yumurta var. Oturuyoruz, birazokuduğum kitabı anlatıyorum ve teknemizi bekliyoruz. Tam tekne geliyor, bahçeyegidiverdim ve “dragonfruit” köklerinden bir tane aldım. Kaktüse benziyorlar,nasıl meyve veriyor, çok merak ediyorum.

Teknemize biniyoruz ve çıkıyoruz yolculuğa. Deniz düz vetemiz görünüyor. Bodrumdaki akvaryum koyu gibi. Türkuaz cam gibi su, beyazsahil, Hindistan ceviz ağaçları da sahilde kıyıda büyümüş, rüya gibi bir yer.

Biz de tekneye binmişiz ve şehre, sonra uçağa, İstanbula gideceğiz. Tekrar geridönme şansımızın olması ne kadar güzel bir duygu. Baybay ada.

Bora iskeledebekliyor ve bizi minibüse bindiriyor. Yollar çok delik deşik, tuktuk, moto,kamyon, her şey bu yollarda. Adam motorsiklein arkasına bir kafes yaptırmış,kafes 1x2 metre, yükseklik de belki bir metre, içine de bir domuz koymuş.Motorda da iki kişi oturuyor. Domuz en az 1x2 metre ve yüksekliği de belki birmetre. Sıkıştırmışlar hayvanı içine, ve motorla gezdiriyorlar.

Boranın ofisine getirildik, eşyaları oraya bıraktık ve otelarayışına geçtik. İlk sorduğumuz yer “monkey republic”, orda yer var, ama bizbaşka yerlere de bakalım dedik, boşuna dolaştık ve yer bulamadık. Monkey de ondolara oda, bahçe içinde ve gaye keyifli. Odadan internet çekmiyor, ama bar“ekşın” dolu. Ucuz khmer yemekleri yapan bir restoran vardı sahilde, onagidememiştik son sefer. Aşırı yavaşlar. Bir buçuk saatimiz orada geçti. Benimbaracuda BBQ fiyatına göreydi, Ayşegülün çorbası da hazır çorbaların aynısıydı.MNG pislikli çorba. İçindeki en sağlıklı şey karıncalarıydı bence.

Dondurmamızı hak ettik. Boranın ofisine gittik. Vitamin Bardiye bir küçük ve güzel pastane/smoothiesci açmış. Yanında Sakıp diye birarkadaş, dalgıç okulunu o işletecek. Biraz sonra iki türk daha geliyor, biriİbrahim, emekli petshop cu, istanbuldan, ve yanında başka bir arkadaşı. Evivarmış, methan gazı üretimi yapıp evine enerji üretecekmiş. Bok ile. Atıklarıtoplayıp çürütünce gaz oluşur. Bu gazı da bir boruyla istediğin yere götür veyak. Köydekilere de anlarıyormuş, yakında köyde herkes enerjisini kendisiüretecekmiş.

Biraz sonra ayrılıyorlar. Boranın yeni aşçısının Kamboçyalıkarısının bebeği olmuş, İtalyan Luca, onu ziyarete gidecekmişiz, hem de yemekyaparız, otururuz.

Bora alışverişe gidiyor, benden de domain almamı istiyor. www.cambodiadive.com ve www.Kohrongdive.com ı alıyorum onun için, bu arada da maillerimebakıyorum. Ne kadar mail gelmiş! Hiç girişmek istemiyorum, artık yarın bakarımonlara. Şöyle bir göz gezdirdim, en önemlilerine cevap yazıverdim, ayrı konu.

Ayşegül odaya gidip geliyor, Lemis de çok acıkmış. Benblogun ilk iki gününü internete koyuyorum. Fotoğrafları yüklemek güç ya, buyüzden fotoları yükledikçe koyuyorum bloga. Zaten az gün kaldı, haftayaistanbulda oluruz, bloga belki ara veririm, belki de devam ederim, henüzbilmiyorum. Hayatımız film gibi maşallah.

Bora geliyor ve bizi kayınpederin tuktukuna bindiriyor.Evet, Nach ın babası tuktukcu. Şehrin arka sokaklarına giriyoruz, yerler asfaltdeğil, çatlak çatlak toprak yolu, çukurlar da kocaman. Mahalle içine giriyoruz.Luca nın evi büyük, bahçesi beton ama mutfak devasa. Kocaman sanayi fırınduruyor mutfakta, ekmek fırını! Taze yapılmış ekmekler, İtalyan salamları,jambon, kaşar ve parmesan peyniri. Salata, Balsamico, … fırını bir açıyor, kuzubudu!

küçük dobermanlar

Nar gibi pişiyor bacak. Salata falan yıkıyorum, sonrabahçeye oturuyoruz. Nach ın babası, amcası ve iki kuzeni de yanımızdalar.

Kuzenler Türkçe öğrenmişler, küfür de biliyorlar, anlamını ama öğretmemiş Bora.Eşşoğleşek ne demek diye soruyorlar, benden cevap alamıyorlar ama. Nach ın 3ablası ve 3 erkek kardeşi varmış. Babası da büyük bir sülale, annesi de. Buarada da devlet üçüz doğuranlara da özel hediyeler, beslenme, büyütmekatkıları, okul destekleri veriyormuş. Toplam 26 üçüz varmış Kamboçyada. Banaaz geldi, ama burada kimse suni dölleme yapmıyordur herhalde. O hastanelerdenburada yoktur, Türkiyeye gelmek lazım onun için, üç çocuk muhabbeti. Gereksizve kontrol edilmemiş bilgi bu, ama neyse.

"Bacak geliyor! bacak geliyor" diye bağıran kızımız var, ve O but geliyor, tadı damağımda. Keşke bunca kanape, tazeekmekten yapılmış jambonlu, peynirli İtalyan salamlı sandwich yemeseydim, keşkeşu lakerda dan üç parça yemeseydim, hele o fırından yeni çıkmış susamlı sıcacık ekmek var ya, onu, o büyük dilimini yemeseydim, butun hakkını tam verirdim.Butun en az bir kilosu kalıyor sofrada, ama ziyan olmayacağından eminim.

görgü kuralları? nerede!

Bora bize Khmer kültürü hakkında ilginç hikayeler anlatıyor.Mesela evde, ya da her hangi bir yerde bir insan ölürse(doğal ölümdenbahsediyor, katliam falan değil yani)o yer şanslı olurmuş, uğurlu olurmuş.. Birhamile kadın sancılarıyla binmiş Boranın teknesine, tam rıhtıma yanaşacak kadındoğum yapmış teknesine. “İlk doğumumu orada gördüm” dedi Bora, yardımcı olaniki kadın hamileyi teknede doğurtuyorlar. Doğar doğmaz kadın tüm rıhtımdan veçevreden fena azar iştiyor, herkes kızıyor. Neden? Doğum da uğursuzlukgetirirmiş o yere de ondan. O tekne bir hafta sonra batmış. Şaka değil. Batmaolayını da anlatalım: Nach bu olaydan sonra, teknenin son yolculuğundan öncebir rüya görüyor. Rüyasında bir sürü yabancı denizin üstünde yürüyorlarmış, “neyapıyorsunuz, gelin kıyıya” demiş, onlar da “keyfimiz gıcır, geliriz sahile”demişler. Herkes gülüyormuş bu arada. Nitekim öyle olmuş. Bora bu tekneyi aylıkkiralıyormuş bir yerden. Tekneyi kiralarken de arkadaşı “bu tekne batar” demiş.“yüz kişi taşımaz” demiş. “Neden batsın oğlum, biz ne zaman yüz kişi taşırızki, maksimum 40 kişilik köyde yaşıyoruz zaten” demiş. Tekneyi bir günlüğüne başkabir kişi kiralamış, DJ falan koymuşlar, party boat olarak turlamakmış planları.Doksanaltı! 96 kişiyi doldurmuşlar tekneye, bu tekne de biraz açıldıktan sonra,cup, devrilmiş, motor da sudan çıkmayınca etrafında dönmüş. 96 kişi sularadökülmüş. Bu arada tuvaletleri yeni tamir etmişlermiş, can yeleklerini tekneninaltına koymuşlar, kimse ulaşamasın diye. Yüzme bilmeyen kaptanın karısınınyerine genç başka bir çocuk gelmiş o gün, hiç kocasını yalnız bırakmayan kadınevinde pilav pişirirken kocası devrilen ve batan teknesinin içinde şoka giriyorve o yeni eleman kaptanın dümene sımsıkı sarılmış ellerini dümeninden söküyorve batan tekneden uzaklaştırıyor. Teknenin tek can yeleğini kaptanınagiydiriyor bizim o delikanlı. Bu arada 96 kişi de sulara döküldüğü halde kimseağır yara almıyor, bayılan falan da yok. Şans eseri etrafta olan balıkçıtekneleri var, 96 kişiyi toplaya toplaya sahile götürüyorlar. Bir Laptop(DJ in)ve bir fotoğraf kamerası kayboluyor, onun dışında kimse boğulmuyor, kimse ağıryaralanmıyor ve kimse de polise gidip şikayetçi olmuyor. Ne bal ama? TekneBoranın değil, kabak başında patlamıyor, ama doğum pek de uğurlu gelmeditekneye, değilmi?

Lemis bu arada evin bebek köpekleriyle arkadaşlık kuruyor,uyku sersemi başta minik Doberman köpeğinden korksa da hemen kovalayan kendisioluyor.

Et ve bira mayıştırıyor. Boranın kayınpederi bizi“taksisiyle” evimize götürüyor, bir güzel duş, ve cup yatak. (ve Blog)

Lemis Nuch'ın sokak terliklerini giymiş dolanıyor. Sokak terlikleri bizim evde giyilen pofidik terlikler.

12.2.2012

Lemis ve Ayşegül alışverişe, ben de uykuma devam. Sabahmango ananas kahvaltısı yaptık.

Bangkok’taki otelimizi ayarlamadık henüz.Ramada, gibi 5 yıldızlılara bakıyoruz, tatil bitiminde biraz lüküs yapalımdiye, ama bu oteller de ya çok merkezi değil, yada çok pahalı. 30 dolaraAgodadan süper indirimli bir üç yıldız buluyoruz, çok merkezi ve kahvaltılı.Kardeşim Levent de bize Agodadan 25 dolarlık indirim çeki veriyor, ve yerimizhazır.

Boranın ofisindeyiz. Müşteriler girip çıkıyor, herkes yersoruyor, bunlar da yer yok diye geri gönderiyorlar. Hızlı bir şekilde kapasiteartırması gerekiyor aslında, ama bu işle uğraşacak adam bulamıyor.

Öğlene kadar Ofiste zamanımızı geçiriyoruz, Lemisehamburgerciden hamburger ve sweet potato alıyoruz ve o sweet potato şişimizi deindiriyoruz.

Nach ve Borayla vedalaşıyoruz, adaya gidiyorlar. İbrahim abide onlarla birlikte. Geride Boranın arkadaşı ve belki yeni iş ortağı Leventkalıyor, o da Koh Thmei adasına yerleşmek istiyor, ama önce bir bakacak, rüyagibi bir ada mı değil mi diye.

Denize gitme vakti. Kışa girmeden son denizimize girelim.Coco Shack Beach Bar’a yayılıyoruz ve internetimizi kullanıyoruz. Blog içinresim yüklemek gerçekten güç ve aşırı yavaş.

Deniz alıştığımız gibi değil, dalgalı ve yosunlu ve bulanık.Pek yüzesim yok bu suda.

Sübye satan kadından bir sürü sübye alıyoruz, Lemis bayılıyorbunlara. İyi pişirince gerçekten lezzetli oluyorlar.

Otelimize döndük, ben de fotoğraf yüklemeye devam ediyorum.

Akşam yemeğimizi Boranın bahsettiği çorbacıda yemeye kararverdik. Lemis hemen bayıldı oraya, küçük bir oyun parkı yapmışlar restorana,Lemis bol arkadaş ediniyor ve oyun oynuyor hepsiyle, biz de çorbamızıhazırlıyoruz.

Menü müze bir bakalım, neymiş, bir seçelim:

domuz yürek, ciğer, yada domuz işkembesi? domuz pipisi de vardır.

deniz anası da var, çorbası nasıl olur acaba?

Masada bir elektrikli tencere var, içine çorbamızın suyu koyuluyor, çorba malzemesi de tek tek sipariş kağıdına yazılıyor.

soldan sağa: kırmızı elektrikli tencere, yumurta, kurutulmuş yağda pişirilmiş tofu, yeşillik, glassnoodle, mısır, sos, mos...

at çorbaya, pişsin.

at ağzına, afiyet olsun!

Biz domuzkulağına benzeyen bir tür mantar, başka bir mantar daha, maydanoz, lahana,mısır, isimlerini bilmediğim bir sürü yeşillik çeşitleri, bir adet yumurta veet istiyoruz. Çok eğlenceli bir yemek yeme tarzı. Lemis oyun oynarken biz deyemek pişiriyoruz.

yemekle oynanmaz, ama eğlenilir.

sevdi çorbamızı

"domuz kulağına benzeyen mantarlı çorba"

En sonunda mısırımız da pişiyor ve damağımızda lezzetpatlamaları devam ediyor.

Lemisin çok uykusu geldi, yatma saati geldi geçti çoktan. Kitapçının önünden geçerken bir iki kitap daha almak için giriyoruz. Tüm "yeni" kitaplar korsan, hemde ne kötü baskı! Başka kitapçı yok, mecbur korsan alıyorum. Loung Ung'un "First They Killed My Father" kitabın ikinci bölümü "Lucky Child", "a daughter of Cambodia reunites with the sister she left behind" ı ve bir Cambodia yakın tarih kitabı daha alıyorum. Bu ülkenin yakın tarihi çok ilgimi çekti.

Lemis bu arada kitap karıştırıyor ve sonunda vantilatörün önüne geçip şarkı söylüyor.

Uyku saati geçince böyle şeyler olabiliyor...

Benim bilgisayardabiraz işim var, bu yüzden bara oturuyorum. Blog fotoğraflarını ve yazılarınıyüklemeye devam ediyorum, bu arada banka işleri ve sosyal ağ olayı.

Zort diye elektrikler kesiliverdi. Tam fotoğraflarıyüklerken sıkıcı oluyor bu, ama jeneratör çalışmaya başlıyor ve internet gerigeliyor. Bangır diye beklenen yağmur iniyor anında. Çok güzel, sıcacık bir yazyağmuru. İzlemesi de zevkli, kuru yerde oturuyorum sonuçta.

Yanıma bir Norveçli amca oturuyor, şu an memleketinde 2 ayboyunca karanlık olduğu için her sene buralara geliyormuş.

Saat bir’e geliyor, sabah erkenden yola çıkacağız. EşyalarıAyşegül toparlamış bile, ama onun yağmur anıları benimki gibi masum cinsten değilmiş.Odanın içine yağmur giriyor, çatı akıyor, çantaları oradan oraya çekip durmuşzavallı. Küçük şelale ve göllerden kurtarmayı başarıyor. Kitabımı bitiriyorum bu gece ve uyku.

13.2.2012 Sihanoukville - Bangkok

Saati kurduğumda “4 saat sonra alarm çalacak” diyortelefonum. Ve gerçekten de uykumun ortasında uyandırıyor saatimiz bizi. Mangokahvaltısı ve ofisin yanına. Otobüs bizi saatinde alıyor, saat 7:15 ve yolaçıkıyoruz? Otobüsümüzde tek kişi biziz, müşteri toplamaya bizimle başlamış. Tektek otellere, turizm acentalarına uğramaya başlıyoruz, sonunda otobüs dolmaküzereyken bir de gara giriyoruz. Saat 8:30 ve yola çıkıyoruz sonunda.

devamı "Lemis back in Thailand" da

Lemis in Cambodia VII

2012-02-12T09:43:00.000-08:00

8.2.2012 Koh Rong island

Sabah Ayşegül ve Lemis yine erkencilerdi. Saat 8 gibidenizden geri geldiler ve beni uyandırmaya çalıştılar. Ben dün gece azim ettimve Pol Potun biyografisini bitirdim. Son 50 sayfa, kitap zaten İngilizce, çokda heyecanlı son bölümler. Tam kitaba başlamak üzereyken elektrikler kesildi,ben de fenerle okumaya başladım. Fenerin ışığına küçük böcekler geliyor,yatağımızın üstündeki cibinliğin içine bile giriyorlar. Cibinliğin deliklerikadar ufaklar, ama rahatsız ediyorlar. En azından sokan cinslerden değil bunlar(diye umuyorum).

Sabah kahvaltısı olarak Lemis ve Ayşegül’e iki pişmişyumurta ve baguette, ben de noodle soup istedim. Deniz dümdüz, hava fazla güneşlideğil, biraz bulut vardı. Tam da denize girmelik bir hava. Ben Borayla oturdum,bol muhabbet. Adanın gidişatı, geleceği geçmişi, tüm dedikodularını,entrikalarını, politikasını, antik kuntiklerini öğrenmişimdir şimdiye kadar.

Lemis ayak parmağını kesmiş ve fotoğrafını çekmiş

Bara ve otele borcumuzu ödemek istedik bugün. Son 8 gününyemek ve içki parası, 80 dolar, ve 11 günlük kalma parası. Normal fiyat 20dolar, bize indirim yaptı, 15 dolara gecesi, 165 dolar toplam, yemekle (dahaçok içki aslında) birlikte235 dolar para bayıldık buraya. Biraz daha yeme içmeparası vereceğiz, 3 günümüz var önümüzde.

Lemisin yerli arkadaşıyla birlikte kitap okuyorlar

Lemisi bugün denizde yakamoz ısırmış! Öyle diyor. Bu nedenledenize girmek istemiyormuş. Denize girince minik karidesler var, onlar batıyor,ama daha çok gıdıklanma, önemli bir şey değil, ancak Lemis huylandı bir kere.Öğlen de aynı tantana, asla girmek istemiyor denize. Evimizde otururken yine şumanda geldi bahçemize. Her seferinde tekrar şaşırıyorum bu öküzün büyüklüğüne!Devasa bir yaratık, İki tonluk cüsse, nasıl besleniyordur kim bilir derken…terasımızın altındaki yeşilliklere dadanmaya başladı! Huooop! ŞŞŞt! KŞŞT gibiTürkçe kelimelerden anlamıyor. Elime gelen midyeleri kafasına fırlatmaya başladım.Bir koca muz ağacının tüm yapraklarını anında yedi bitirdi, bizim bir üzümyememiz ne kadar sürüyorsa o da bir ağacı bitiriverdi. O ağaçtan başka birağaca, aynı durum! İçim gitti, biz her bir yaprağının çıkmasına sevinççığlıkları atarken burada bir saniyede yutuveriyor bu öküz. Mercan fırlatmazamanı geldi, bu sefer daha da etkili oldu, ama bizden uzaklaştıkça başkamuzlara dadandı. Her atışım vurdu mandayı, gövde o kadar geniş ki, isabetetmemesi şaşırtıcı olurdu zaten.

Topladığımız mercanlardan ve midyelerden süsler yapıyorum.Midyelerin içine bir delik deliyorum ve sahilden topladığım halatları iplerineayırıyorum, midyeleri ve mercanları düğümlüyorum. Eve götürmek istediğimdendeğil, böyle yerlere çok yakışıyor bu süsler, benim de vaktim bol, eğleniyorumkafama göre.

Yemek vakti geliyor, biz bir hindistancevizi hayaliyaşıyoruz, tüm restoranlara soruyoruz, bir tek sonuncusunda, bizim en alışverişyapmak istemediğimiz yerde buluyoruz cevizi. Belli ki bahçedeki ağaçtan koparıpgetiriyor ürünü, ama daha tam olgunlaşmamış, biz bile görüyoruz. Nitekim deöyle. Cevizin içi su dolu, orada sıkıntı yok. Bizim isteğimiz cevizin içindekiyağlı beyaz eti. O da hiç oluşmamış. O beyaz eti az olgunken sümükümsü birkıvamda oluyor, ben çok haz almasam da Ayşegül bayılıyor. Olgun Coconut ın etide kalın yumuşak bir kıvam da oluyor ve bol yağlı. Kaşıkla kesiliyor kabuğuniçinden.

Tekrar denize girmeplanları yapıyoruz. Bu sefer de Treehouse un sahiline gidelim.

Akşam yemeğineBora bizi Treehouse a davet etti. Pizza fırınları varmış, hem de taş fırın, buyüzden orada takılalım, Bora ve Nach gelene kadar orada yüzeriz. Treehouse unsahilinin kumu öbür koylardakilerine benzemiyor. Bu kum daha sarı, ve biraz dadaha fazla mercan kırıkları var. Muhtemelen mercan parçalarından oluşan bir kumbu. Sahil belki 150 metre genişliğinde, sağında ve solunda kayalar var.Kulübelere girebilmek için de ormanın içinden geçiyorsun. Rüya gibi bir yergerçekten de.

Lemis burada denize girebiliyor. Deniz tam yüzme öğretmelik.Gerçi yazın öğrenmişti ama pratik lazım. Azıcık yüzüyor ama daha ciğerleriyetersiz, suya dalınca su yutuyor çok fazla. Bunca tuzlu sudan sonra bir Pizzaiyi gider. Pizza nın hamuru çok lezzetli, malzemesi de bol koyulmuş. Biz deaçız, hapur hopur bitiveriyor. Çok beklemeden de Bora geliyor.

muhabbet çok iyi

Bize Khmer styleBBQ hazırlıyorlar! Sübye, Dana eti, sebze, kendin pişir kendin ye. Evsahiplerimiz de çok iyiler, bizi besliyorlar. Nach bebek bekliyor, beşinciayında, oğlan çocuğu olacakmış ve ismini Ada koyacaklarmış. Sihanoukville dekadın doğumcu arayışındalarmış, ama doktorlar pek de beş para etmezlermiş.Boşuna yeni doğmuş bebek ölüm yüzdesi 18% lerde değildir herhalde. Beş yaş altıçocukların %55 inde sakatlık varmış. Beslenmeleri çok kötü ve tıp çokgerilerde. Kadınlar ortalama 5.8 çocuk doğuruyormuş. Bu veriler doksanlarınsonundan, yeni okuduğum “leaving the killing fields” kitapından. İnsanhayatının ne kadar değersiz olduğunu bu sayılar da belgeliyordur. Neyse, Borave Nach iyi doktor bulacaklardır, akıllı insanlarlar, beslenmeye de dikkatediyorlar zaten. BBQ inanılmaz güzeldi.Ateşin üstüne bir tava gibi bir şey, ama ortası yükseltili ve delikli. Etlerorada pişiriliyor, kenarda da süt kaynıyor, oraya da sebzeleri, mantarlarıatıyorsun, kafana ve damağın tadına göre pişiriyorsun. Fransızların Raqueletteine benzese de başka bir şey işte. Mutlaka eve bir tane bundan almalıyız.Özenerek aldığımız ama hiç kullanmadığımız bir mutfak aracı olarak en az 30 yılsaklarız, taşınırken de “başımıza bela oldu bu” diye söyleniriz…Ama mutlakaalalım bir tane bu ocaklardan…

Neyse. Akşam yine çok eğlenceli geçti. Sürekli işkonuşuyoruz. Benim çok ilgimi çeken konular bu konular. Lemis yine koltuktasızdı, biz de saat 22 gibi eve doğru yürüdük. Tam da dolunay! Gündüz gibi birgece. 800 metre mesafe yürüdük Coco ya, tam geldik elektrikler kesildi. Fenerevde, ama şarjını bitirmiştim dün gece kitap okurken. Hazırlanmak biraz dahagüç oldu ama mutlu sonla bitti.

9.2.2012

Bangkok a biletimizi aldık! 13 şubat 2012, sabah saat 8 deyola çıkacağız, sınır mınır, akşam Bangkok. 25 er dolar tuttu. Hiç dönmekistemiyorum desem yalan olur, işimi gücümü özledim, toparlanması gerek bir sürüiş var, yapılmış bir sürü yenilik ve bir sürü yeni fikir var kafamda. Amaburada kalıp da bir çok iş yapabilirim, ayrı konu. Buradaki inşaatlarıngidişatını izliyorum. On adet bungalow, bir tane de restoranı bir buçuk ikiayda yapıyorlar. Bir kulübenin yapılması bir hafta sürüyor. Boranın kullandığıbir ağaç var mesela, çok yakışıklı bir ağaç, çabuk büyüyen cinsten.Trabzanlarını ondan yapıyor, kurtlanmayan cins. Bamboo kullanılıyor, çatı dapalmiye yapraklarından yapılıyor. Su geçirmiyor bu çatı, arasında plastik falanyok, ama o kadar sık dokumuşlar ki bu otu, yağmuru üstünden akıtıyor. Suyugörünce de şişiyordur, saatler süren yoğun yağmura dayanıyor. Hafif ve doğalbir malzeme. Bir metre küp ağaç 200 dolara geliyormuş. Ustaların işçiliği 40dolar ve 100 dolar arası değişiyor. Bu günlük değil, aylık maaş! Çok hızlıçalışan yok tabiî ki, ama üç değil on adam çalıştırıyorsun, işi de hızlıbitiriyorsun.

Barda çalışanlara 40 dolar ve 70 dolar arası veriliyormuş. Müdüre150 dolar veriliyor. Buranın müdürü işleri pek beceremiyor ne yazık ki. Herseferinde ya yemekte bir hata oluyor, ya da içkide. Sürekli mutfaktan yemeklergeliyor ve nereye gideceğini bilemiyorlar. Sipariş geliyor, aradan yarım saatgeçiyor ve bir daha aynısı geliyor, tekrar yapmışlar!

Bu yemek de tekrar gerigidiyor, mutfaktakiler yiyorlar yemekleri. Bir patates kızartması istedikgeçenlerde, mutfakta patateslerin kesilişini izledim, üç avuç dolusu patatesikızartmaya attılar, biz de, ağzımızın suları aka aka bekliyoruz. Önümüze 15-20adet patates kızartması geldi. Ee? Peki o üç avuç patates ten kızartınca sadeceyarım avuç mu çıktı? Fiyatı da öbür restoranlara göre iki katı, porsiyon yarım.Mutfağa gittim, herkes patates yiyor. Her siparişte bir sürpriz oluyor.

burada ördek takliti yapıyoruz

Busabah kahvaltımızda yine baget istedik, dün yediğimizle aynı olmasını istedik.Ekmekler yarım, iki yumurta yerine bir tane yumurta, kahve bardağının içindesadece yarım doldurulmuş kahve, dünkünün tam yarısı. Yemekler de hep tekerteker geldiği için sürekli şikayet içinde oluyoruz, mızmızcı aile olarakhafızalarına kazınmış oluruz bence artık. Biraz dikkatli olsalar çifte işyapmak zorunda kalmayacaklar. Burası Boranın yeri, ben de benimsedim, kendiyerimmiş gibi davranmaya başladım resmen. Bora bugün şehre dönecek, bazı reklamişleri varmış, onları halletmesi gerekiyor, iki gün yokmuş. Bora gitmeden öncebiraz iş konuştuk, saat 4 teknesiyle de onu yolladık. Gelen bir grup insan,” 5gece kalacağız, altı kişiyiz, yatacak yer arıyoruz” diye uğradılar. Ayşegül oara “bu grubu kaçırırsa ‘eşek’ diyeceğim” dedi. Tam o sırada, “sorry we arefull” cevabı geliyor! İskelede 3 tane yeni oda yapıldı, yataklar da kondu, düngördüm. Barın üstünde de kocaman bir alan var, cibinlikleri kurmuşlar, oradayatırıyorlar fazlalıkları. Dayanamadık, karıştık, ve müşterilere yer ayarlandı.60 dolar günlük, 300 dolar eder, yemek ve içkileri de katarsan rahat 600 – 700dolar gelir elde edecekler. Bu müdürleri de beş para etmez. Benimsedik dedikya…

Lemis ve Sandy

Dünkü çarşaf gibi denizden bu gün eser yok. Gece fırtınalarkoptu, yağmurlar yağdı. Ben mışıl mışıl uyudum, ayrı konu. Deniz baya dalgalı,yüzmek pek de içimizden gelmiyor. Lemisi zaptarapta almak güç, dalgalarlaboğuşmaya bayılıyor ama bu arada deniz suyunu koca yudumlarla yutuyor. Denizkıyıyı yutmuş, görüntü çok güzel.

Deniz pek sarmayınca tüm gün kitap okudum. Şimdi okuduğumkitap iki günde biter, tatil boyunca dört kitap okumuş oluyorum bu durumda, buda bir ayıp, fena formumdan düşmüşüm.

Manavdan bir kilo Mango alıyoruz, tüm kiloyu da soyupyiyoruz. Çok özleyeceğiz bu meyveleri istanbulda! Lemis yarım kilosunu yemiştirbugün herhalde. Dün akşam aldığımız muz biraz olgunlaşmamıştı, bugün birazbeklettik, yarına onlar da olgunlaşır. Tabi yarına kadar durursa muzlarımız.Akşam yemeğimizden sonra Lemis yine sızdı, saat daha yedi buçuk. Biz biraz dahaMemory oynadık, müdürü ve mutfaktakileri biraz daha azarladık ve odamıza çekilmeyekarar verdik.

Memory bağımlısı bir bayan

Odamızda koca gecko var ya. İsmi Süleyman ve 30 cm boyutlarında.Hala bizimle birlikte yaşıyor, ama daha tam evcil değil. Muzun bir tanesinikemirmiş kerata, bu sefer hepsini birden ısırmamış en azından. Odamızınortasındaki kalasın üstünde bizden saklandığını zannediyor. Kemirilmiş muzusoydum baş ucuna koydum dumaduma dum. Kırmızı mum…

Ayşegül onu incelerken bende terasta blog yazıyorum. Kocaman bir böcek girdi odamıza, şimdi o böceğeodaklandı bizim Süleyman. Süleymana bile büyük kaçar bu böcek belki de, çokbüyük bir böcek, ama bizim cibinlik var, hem de böceklerden tiksinmiyoruzartık. Yemek gözüyle bile bakarız artık onlara, ama bunun için biraz daha vakitgeçirmemiz gerekiyor bu doğada.

Gün öyle geçiverdi! Yarın son günümüz, ondan sonraSihanoukville ve ver elini Tayland… ühüü…

10.2.2012

Deniz çarşaf gibi! Sabah çok erkenden kalkıverdi bizim kız.Hep beraber kahvaltıya gittik ve hemen kulübemize döndük. Odamızda biraz keyifyaptık, Lemisi mıncıkladık ve huzurlu bom boş bir günün tadını çıkardık.

Dünkü dalgalı deniz bir sürü pislik taşımış kıyıya. Denizdede simsiyah kömür parçaları, güzelim denize girmek istemiyoruz bu durumda.Treehouse a gitmeye karar verdik. Kumu sarı ve denizi temiz. Çok keyifli. Lemisdenizden çıkmak istemedi. Karnımız acıktı, Pizza mı yesek? Bir alman ailesi 3tane pizza siparişi vermiş, kokusu bize de pizza ısmarlatıyor. Buranın mutfağıdaha iyi çalışıyor, pizza hemen geliyor. Taş fırında pizza, gerçekten güzel, vebu adanın, iddia ederim, en güzeli. Paket servisi de varmış…

Yorulduk, dişimizin kovuğuna da pizza kırıntılarıyerleştirdik, hadi eve. 2 gündür su yok odalarda, kuyuları kurumuş, hem çok suharcanıyor( manda suyunu temizlediler, yani 15 ton su heba oldu), hem de yağmuryetersiz kaldı. Yağmur yağmazsa su gelmez dendi. Gayet cool, çözüm yok ama.Ortak duş ve tuvalet ler var, ona kuyu suyu kullanıyorlar. Duşumuzualabiliyoruz ve kova kova su taşıyoruz evimize. Çok sıkıntı yok, bizim keyfimizçok yerinde. Duşumuzu bir litre suyla yapabiliyoruz gerekince. Üç kişi toplam 3litre su harcıyoruz,ve bu arada da kullandığımız suyu da tuvaletimiz içinkullanıyoruz. Eskiden nasılsa bugün de öyle. Yokluk içinde tatil yapıyoruzişte… hahaha

bu manzarayı özleyeceğiz

Lemis hamağın içinde uyuyor, biz de odamızı toparlıyoruz,yarın yola çıkıyoruz yine.

İlk gün yediğimiz ve sonra da küstüğümüz o “sea viewrestoran” a gidelim bu akşam. Sevmiyoruz o maymun yiyenleri, ama o yaptıklarıcurry çok güzeldi ilk gün. “Balık var mı?” Baracuda var, fileto ve bana neboyutta pişireceğini de gösterdi, bana bir BBQ baracuda, Lemise patates, veAyşegül de curry istiyor. Lemis sabırsızca patates bekliyor, benim balığımı daiyice götürüyor. Büyüyor bu aralar galiba. Benim balık güzel, hepimiz memnunuz,ama burayı sevmiyoruz. Maymuncular.

Coco bara gidiyoruz ve birkaç el memory oynuyoruz. Lemisköpeklerle haşır neşir, biz de kokteyl içiyoruz. Çok geçe kalmadan eve, yatağa.

lemis breakdance yapıyor

uykusu var, sakatlık oranı tehlikeli olmaya başlıyor

fıstık

Lemisin çok uykusu geldi, biz de yorgunuz.

Kızları yatırıyorum, ben de kitap okumaya devam ediyorum.Kamboçya yakın tarihi drama, komedya ve science fiction gibi. Pembe değil,kırmızı dizi.

Gelen geçen sömürüyor, asıp kesiyor bu milleti. En az elliyıl geriden takip ediyorlar modern dünyayı.

Elektrikler sönüyor, fenerle biraz devam edip uyku vaktigeldiğine karar veriyorum.

Lemis in Cambodia VI

2012-02-12T03:10:00.000-08:00

4.2.2012

Sabah yine yürüyüşe çıktık. Lemis kendisine bir uçan süpürgebuldu, onunla dönüşte bol bol uçtu.

Istanbulda kar kış varmış, biz de kardanadam yapıverdik. Kar ve kış kıyafetleri dışında bir eksiğimiz yok Allaha şükür…

Etrafımızda olan Kamboçyalıların 99% u kar görmemiştir hayatlarında. Adanın çokküçük bölümünde zamanımızı geçiriyoruz. Bu adanın büyüklüğü Hong Kong kadarmış.Nüfusu turist dahil bin kişiyi geçmiyordur ama. İnanılacak gibi değil.

Günümüzün tüm kalan zamanını Coco Bar da geçirdik. Küçükbalık bulabilmiş Bora, onları pişirdi. Tabiî ki kızartma, tadı hep aynı olsa datazeliği besbelli. Saat sekize gelmeden Lemis uykuya daldı. Biz de fazlauzatmadan yatağımıza döndük.

Gece Lemis uyandı ve ağlamaya başladı. Önce kötü rüya mıgördü dedik, sonra boğazını göstermeye başladı. Boğazında ufak bir kızarıklıkvar gibi, ama ağlamalık bir durum yok. Belki kulak ağrısı olabilir diyekorktuk. Lemis çok sızlandı ve sonunda uyuya kaldı. Umarım bir şey yoktur.

5.2.2012

Lemis kahvaltısında yumurta yesin diye müsliden sonrayumurtalı baguette istedik yakındaki restoranda.

Hemen orada da denizimizegirmek istedik, ama Lemisin o boğaz ağrısı kulak ağrısı olmasın? Denize girdibizim bıdık ama bu sefer biraz daha dikkatli olduk. Burnundan su yutuncakulaklara dolar, orta kulak iltihabına kadar gidebilir. Ağrısı da fenadır, hiçriske sokmayalım biz kızımızı.

mango güzeli

göbek değil o...

burda da göbek yok

Kumcan Köksal

Kumsalda kule yaptık, midye topladık ve sonra daevimize gidip küvete su doldurmak istedik. Ama suyumuzun bir ahır kokusu var,normal bir şey değil! Samanlık, ahır, inek boku? Manda! Su mandaları! musluksuyumuzda mandalar mı yıkanıyor yoksa! Bu olayı bir Boraya soralım, “Bora,suyunuz ahır kokuyor, suyunuz nereden geliyor ve mandalar nerede banyolarınıyapıyorlar?” Suları köyden bir kaynaktan geliyormuş. Su ikiye ayrılıyormuş, birtarafta bir havuz varmış, üstü kapalı, başka bir tarafta da bir gölet. Mandanınbir tanesi turisti şişleyince bu mandalara sahil yasağı çıkmış. Bu yüzden de bumandalar daha çok köyün bu sulu yerlerinde takılıp bizim musluk suyumuzun içineediyorlarmış. On ton depo suyu boşaltıldı, göletle bağlantı kesildi, tümelemanlar gölete yollanıp gölet ıslahına ve bariyer kurmaya yollandı. Akşamamandıra kokusu olmayan suyla banyomuzu yapabilsek de su çok harcandığı içinsular kesilip duruyordu. Baya bir su tüketimi var, alt yapı eksik.

Lemisin küvet zevkini deniz suyuyla yapıverdik. Ben odamızdabiriken su şişelerine deniz suyu doldurdum, işlevi aynı, mutlu bir çocuk, mutlubir veli.

Benim bugüne banka ödemelerim var, hesaplarıma girmemgerekiyor, ama internet çok kısıtlı ya… Frank diye birisi Boranın yeni açacağıdalış kulübün yanında oturuyor, onda internet varmış. 3G internet diye reklamyapsa da modemi, 3kbps daha doğru olur.Benim bilgisayarım kaldıramıyor bu yavaşlığı, elektrikler yok, Frankin bilgisayarınaönce elektrik bulmak lazım. Jeneratör getiriyoruz, bilgisayara elektriğiveriyoruz ve ben de internete bağlanmaya çalışıyorum. Nasıl yavaş, sabır! Bloggüncellemeye hiç şansım yok, maillerime zar zor bakabiliyorum, banka işlemlerim2 saat sürüyor. Ama sonunda bir şekil hallediyorum. Yaa, nasıl bir yoklukiçinde yaşıyoruz, anlatabiliyor muyum? İmreniyorum buradakilere, internetbağımlısı olmuşuz biz.

Akşam yemeğimizi biraz erken yemiştik, Kızartma kalamaristemiştik yakında “Nam nam” restoranında. Kalamar az kalmış, karides vardiyerek kocaman tabak dolusu karides ve kalamar geldi önümüze. Coco bara geridöndüğümüzde de Amerikalı bir misafir balığa çıkmış ve birkaç balık yakalamış bizimlebalıklarını paylaştı. Güzelim balıkları kızartmışlar, tadı kalmamış, ama çıtırçıtır kafa göz birayla iyi gidiyor. AyşegülLemis için zencefilli çay istemeye gidiyor yan restorana, ancak 45 dakika sonrageri gelebiliyor. Kamboçyalılar çok yavaş çalışıyorlar demiştik ya.

Lemis barda koltuğun üstünde uyuya kalıyor, biz de birkaçkokteyl içiyoruz. Bora ile birlikte bol bol iş konuşuyoruz. Bora erken dönmesigerekiyor, saat dokuz gibi biz de evimize dönüyoruz.

6.2.2012

Lemisin kulağı korktuğumuz gibi ağrımadı bu sefer. Yırttıkbu hastalıktan da demek. Bu yüzden bugün ilk defa “panoya” binecek benim kızım.Yani Kano. Gece yağmur yağdı, bildiğimiz yaz yağmurunu düşünün, ama itfaiyehortumuyla tam tazyik. Bu da bir iki saat sürerse istanbulun barajları dolartaşar. Havada bulutlar var, ama sıcak, güneş feci bir şekilde yakmadığı içinkano ya binmek istiyoruz bu gün. Kahvaltımızı “sea view restoran” da yiyoruz.İstediğimiz mamalar olmadığı için yumurtalı Bacon sandviç alıyoruz. Lemis müsliyedi sabah. Muzlarımızı da bir hayvan yedi, tam olarak ne olduğunu bilmiyoruz,ama fare/ sıçan değil gibi. Sabah yenmiş bulduk. Neyse, restoranımıza gidiyoruzama, ne bileyim, ben biraz soğudum bu restorandan, maymun yiyorlarmış bunlar.Kahveler çok güzel ama git gide küçülüyor bardaklar. Şimdi türk kahvesiboyutuna indirmişler. Yemek bİr asır sonra geldi, fena değil. Ama kıl olduk birkere…

“Treehouse Bungalows” a varıyoruz. Kano lara binen bir gurupvar, bize kalmıştır umarım kano! Son çift kişiliğini biz kapıyoruz, bana da birşnorkel ve bir mask, ve hadi adaya.

Manastırlı ada 20 dakika mesafede. Lemisiortamıza oturtuyoruz, ve küreklere asılıyoruz. Lemis can yeleğini çok sevdiğiiçin sıkıntı da yok. Adanın bir kıyısına çekiyoruz yelkensizimizi. Kumsal yok,kum yerine mercan parçaları ve midye ile kaplı.

Önce manastıra çıkıyoruz.Manastır biraz bakımsız, rahipler budhist aylarında, yani bizim üç ayları gibi,ama altı ay, bu adaya yerleşiyormuş, sabahları bir tekne gelip onlara yemekbırakıyormuş. Rahipler günde bir kere yermiş ve bu da sabahlarıymış. Monkeyisland, Treehouse ve dive shop aralarında bu görevi paylaşmışlar, yemekdağıtımı yapıyorlar monk lara. Tapınağa çıktık, ada pek büyük değil, amayükseklik var biraz, gezdik dolaştık.

Mayodon kilotla tapınağa çıkıyoruz, günahişliyoruz galiba, biraz daha ilerleyelim derken kocaman siyah uçan böceksaldırısına uğradık ve çarpılmadan şu tapınaklardan aşağıya indik. Lemisyeleğiyle denizde, ben de kontrole çıkıyorum. Sahil ve kenarda tehlikeli birşeyler var mıdır diye.

Yüzdüğü yerde tehlike yok,sadece binlerce rengarenkbalık, mercan kırıkları ve dev midye kabukları. Onun ulaşamayacağıderinliklerde (yarım metre den fazla) devasa denizkestaneleri, fotoğrafta belliolmuyor boyutları, ama 40 cm- 50 cm uzunluğunda dikenleri var bu yaratıkların!Batmasın aman haa!

Bir iki metre derinliklerde de kocaman “katil midyeler”,dalgıçlar ayaklarını kaptırırsa bunların içine, kala kalıyorlarmış. Çok ağır vegüçlüler. Ben durup dururken neden ayağımı bunların içine sokayım ki,fotoğrafını çekiyorum ve daha da mutlu oluyorum.

katil midye ölmüş

bunların boyutları 40 cm ve daha fazla!

mercan, yosun ve katil midye

çiddiler!

katile bak, ne yakışıklı ama!

Evet, fotoğraf makinamız birLumix vario, DMC FT 10, Leica lensli amatör kamera. Üç metreye kadar suyadayanıklıymış, bakalım dayanacak mı. Su altında biraz flu çeksede gayet güzel,değil mi?

Şnorkel çok dandık çıktı, üfleyince su çıksın diye bir tıpayapmışlar, su işte o tıpadan giriyor. Suyun çıkması için ya öküz gibianırararak nefes alıp vermelisin, ya da iki nefesde bir güçlü nefesle suyuüflemelisin. Sonuçta sürekli tuzlu suyu çiğerlerine çekip duruyorsun. Mask da alnımıfena acıtıyor, daha fazla dayanamıyorum dalmaya. Ah, eski günler! Sudançıkmazdım, 12 saat suda kaldığımı bilirim. Bizim yazlığımızın kıyısını karışkarış bilirdim.

Birkaç mercan ve midye topluyoruz sahilden ( denizdençıkarmıyorum hiç canlı cansız, siz de çıkarmayın, emi?!) Dalgalar biraz büyüdü,deniz de yordu, geri dönüşe geçiyoruz. Düşündüğümüz gibi akıntıya kapılıp yankoylara, yan adalara, başka denizlere sürüklenmeden 20 dakikada dönüyoruz çıkışnoktamıza. Ne kas yaptık ama bugün! Dönüşte yine maymun yiyen restorana gidipbir Hindistan cevizi, bir Curry, bir patates kızartması ve bir de soğanhalkaları istiyoruz.

Lemis çok acıkmış! Patatesimi istiyorum diye tutturuyor,ama Kamboçyalılar çok yavaş yemek pişirmede, bir türlü gelmiyor. Hindistancevizimizin suyunu hemen içiyoruz, cevizi ikiye böldürtüyoruz ve cevizin içinikemiriyoruz. Bu sefer içi tam olmuş. Ne yağlı ve ne lezzetli! Saldır! Lemis desaldırıyor, ama patates diye de sayıklıyor durmadan. Bu sırada mandanın tekigeliyor yakınımıza ve o tanıdık koku tekrar etrafımızı sarıyor. Bizim yemeğimizönce geldi, sonra soğan halkaları, ve en sonunda patates. Acıkmış bizim kız,hepsini yedi. Biz de tıka basa doyduk. Akşam yemeğine kadar umarım tekraracıkırız, yemek işi olmazsa ne yaparız tüm akşam? Planlamak lazım bu olayları…

odamızdan manzara

küvet ve oyuncak

hepsini ben yaptım

Odamıza geri dönüyoruz, ben midyelerimi delmeye başlıyorumve ipe diziyorum. Kızlar da banyoya. Suyun kokusu yine “mandalı”! bu sefer okadar keskin olmasa da yine bir iki manda girmiş musluk suyumuza. Neyse,ağzımızı çalkalamıyoruz zaten bu suyla (Ayşegül çalkalamıyorsun değil mi busuyla dişlerini, ağzını!).

Biraz oturuyoruz, Lemis bilgisayarı alıyor, kendifilmlerini açıyor, Ayşegül hamağımızı kapmış kitap okuyor, ben de odun sedirinüstünde karıncalar arasında hayal kuruyorum. Çok iş var burada, benim debirazcık tuzum biberim olsun bu çorbada, neler yapılır, nereden başlanır diyedüşünüyorum. Burada yaşanır mı? Evet, kesinlikle yaşanır. Çok iş var, canınsıkılmaz zaten. Ama Lemis arkadaş bulmakta zorluk çeker, okul da yok, sağlık daproblem… Buraya gelip ilk önce okul ve hastane yapacaksın, ama o zaman da şucennetin cennetliği gider.

Hayal kurmak güzeldir. Lemisin karnını doyurmalıyız, bizimde Cocktail saatimiz geldi. Bara oturmadan önce şu İtalyan restoranına uğrayıpterliklerime bakınıyorum. Birisi kafası güzel giymiştir onları, biz deterliksiz kaldık.

Bara dönüyoruz, Ayşegüle bir Campari Orange, bir tane daha,bana da bir beş para etmez Mojito, üstüne de adam akıllı bir Tequilla sunriseve bir tane daha. Lemise elma suyu ve kızartma pilav. Tabii ki pilavın çoğunubiz yutuyoruz, Lemis çok yorgun, gözlerini açık tutamıyor.

Eve dönüp Lemisi yatırıyoruz. “bir çizgifilmi” diyetutturuyor, köstebek çizgifilminden bir tanesini açıyor, ve biraz sonra da sesigeliyor, “bilgisayarı kapattım, uykum geldi, uyuyorum şimdi” diye. Canım benim.Şimdi sivri sineklerin arasında oturuyorum ve Blog yazıyorum. Bu arada da muzhırsızımız da belli oldu. Kocaman bir kertenkele, rahat 30 cm, Gecko tarzı birhayvan. Kocaman gözleriyle bizi seyrediyor, ve bizim böceklerimizi vemuzlarımızı yiyor.

muzumuzu yedi

“Okuyalım ve öğrenelim” kısmına hoş geldiniz! Gecko larböcek yer, büyünce de meyve sebze de yerler. Gecko ismini bağrışından almış, GE– CKO diye ses çıkartıyorlar. Ayaklarında bir sürü mikroskopik boyutlarında kılvardır, bu kıllar da aynaya bile yapışmasını sağlıyormuş. Düşmanları arasındaKedi ve yırtıcı kuşlar vardır, ayriyeten Gecko ların bir çoğu da tavandayürürken böcek avlayım derken yere düşüp, iç kanamadan gidermiş. Biz ailecekçok severiz Geckoları, bungalow kurarsam ismini Gecko da koyabilirim, ayrı birkonu.

Bu sırada rahat bir elli tane sivri sinek hakladım, yatağagitme vakti geldi galiba.

7.2.2012

Bizim Gecko muzumuzun dışında bir de iki tane dana gibi böcek yedi. tam jumbo jet gibi yapıştı cibinliğe, gecko geldi çataçuta götürdü böceği. severiz Geckoları ailecek...

ders mi çalışıyorum, kitap mı okuyorum?

Coco barda kahvaltı yapmaya karar verdik. Tüm günümü deorada geçirdim. Ayşegül kitabını okudu, Lemis ve ben de oyunlar oynadık barda.

benim kahvem, Lemisin oyuncağı

fil takliti

adanın sahibi Mr. Lei

Sonra kızlar sahile gittiler, ben de Borayla oturmaya devam ettim.

Hank, Bora, Lemis ve ben

Yine bolprojeler, iş imkanları hakkında konuştuk. Bu adadan sonra başka bir adaya dahael atacakmış, ortak iş yapacak adam arıyor. Şimdi projelere girmesem daha iyiolur. Top Secret. Ama işin içinde birkaç ada, liman, tekne, enerji santrali,baraj, turizm acentası, Bar, Club, bir sürü Bungalow ve kilometrelerce sahilvar.

Beraber iskeleyegidiyoruz. İskele şu anda 90 metre, 30 metre uzatıyor ve enine de 150 cm eklemeyapıyor. İskelenin üstüne de dalış okulu, ona uygun bir derslik, bar vedalgıçlara oda kuruyor. Üç gün önce bir şey yokken şimdi odalar hazır bile.Yarına 35 adet palmiye kestirecekmiş bir yerden, onları da kazık olarakkullanacakmış. 10 metre yükseklikte bu ağaçlar 10 yıl tuzlu suya dayanırmış.Ağaçlar kesilecek, mandalarla denize sürüklenecek ve bir şekil limanagetirilecek. Nakliye 350 dolar, ağaç parası sıfır. Birkaç güne bitirir bu işinive dalış eğitimlerine başlar. Çok iş var ve tek tek planlı bir şekilde bu işleri dehallediyor. Monopoly oynuyor, Sim City kuruyor, ve bunu sıfır sermayeylebaşarıyor, helal olsun. Keyfi çok yerinde.

Odamıza dönüyoruz ve “Shrek” izliyoruz. Bir karpuzukesiyoruz, ama bu karpuz biraz büyük, tek seferde bitiremiyoruz. Kulübeninaltındaki tavuklara atıyoruz kalanları, onlar cik cik diye bitiriyorlar bizimyiyemediklerimizi.

deniz normalde en sol kısımda, gel git Git olmuş.

Bu pavurya baya delikanlı çıktı, kaçmak nedir bilmiyor. Yerim.

Dolunay geliyor, deniz baya çekildi. Gel git olayını bu aralar iyice görebiliyorsun.

Akşam yemeğine yine Coco Bar dayız. Lemise bir spagetticarbonara, çok başarılı, bize de sübye. Sübye gerçekten güzel yapılmış! Üç tanekoca hayvanı bitiriyoruz.

Bu arada Lemis de uykuya dalıyor.

Barımız rahat ortamsağlıyor kızımıza. Birkaç Tequilla sunrise ve Campari Orange, biz de LemissizMemory oynuyoruz. Sürekli berabere kalıyoruz, ne kadar romantik değil mi?

Memory oynumuzda 26 çift kağıt var, karıştırıp eşlerinibulmaya çalışıyoruz, hafıza oyunu. Lemis’e Etihad havayollarında vermişlerdi.Bir çocuk sırt çantası ve içinde boya kalemleri, boyama kitabı ve çeşitli minikoyunlar, çıkartmalar. Lemis ile oynadığımızda o bizi sürekli yeniyor.

Blog yazmaya girişmeden önce Ayşegül benim sinekısırıklarımı saymak istedi, sırtımda yüzden fazla sinek ısırıkları var. Sadecesırtımda. Bacak, ayak, kol falan sayılmadı. Dün zibidi gibi üstü çıplak don ilezifiri karanlıkta laptop un ışığıyla bir saat Blog yazarsan olacağı budur.Yemişler beni! 30 tane sivri öldürmüşümdür, ama sayı olarak onlar bayaüstündeymişler ki, beni haklamışlar. Kaşınıyor, ben kaşımıyorum, çünkü kaşıdıkçageçmiyor, daha kötü oluyor yaralar. (Yazlık tecrübeleri). Dün de sırtımıyakmışım güneşte, bugün bir tatlı kaşınıyor, anlatamam. Yüz tane sivri sinekısırıkların arasında pancar gibi sırtım, ve kaşımak için çıldırıyorum şu an.Ayşegülün işi daha zor, onu ısıranlar çok daha büyük iz bırakıyor. Yarına geçerbenim ısırıklarım, onunkileri bir haftada geçmiyor. Erkeklerde manda derisivar, ne şanslıyız. Bir de kum sinekleri var, onların ısırıkları iltihabtopluyor, kaşıdıkça da eline iltihab akıyor. Böyle sıcak bölgede yara almamakdaha iyidir, böcek ısırığı çürütür adamı burada. Bozuk para büyüklüğündekızarıklar oluşuyor, en iyisi sahilde kuma yatmamak.

Hastalıklardan bahsetmeye başladım, konu bulamadığımiçindir. Elektrikler şimdi söner, ben de yatağıma yatayım bari.

böcek avına çıkmış geckoyu bulunuz

Lemis in Cambodia V

2012-02-11T05:19:00.000-08:00

31.1.2012 Sihanoukville – Koh Rong

Lemisin ateşi dün gece çok çıkmadı, biz de biraz olsa darahatladık. Gece birkaç kere Lemisi duşa soktuk, o da işe yaramıştır.

Sabah odamızı boşalttık. Benim bir sürü banka işlerim falanvardı, onları hazır internet bulunurken halletmeye çalıştım. Kaç güninternetsiz kalacağımız belli değil, mailler yazdım ve iki saatimi bilgisayarınönünde harcadım.

Ne yazık ki Lemisin ateşi tekrar çıktı. Telaşa gerek yokama, viral, birkaç gün devam edip yavaş yavaş geçecek diye umuyoruz.

Saat 11 gibi otelimizden çıktık ve hamburgerciden hamburger,yan tarafdan da patates kızartması, onun yanından da tom yum. Öğlen vaktigeldi, minibüs gelip bizi alacak, tekneye götürecek. Birer bira içelim de tamolsun.

Minibüs tıklım tıklım eşyalarla dolu bizi limana götürüyor.Yolda motor üstünde 3 kişi, birinin elinde de bir metrelik bir balık,kuyruğundan tutmuş baş aşağı otoyolda giderken görüyoruz. Gayet normalkarşılıyoruz böyle durumları artık.

Limanda teknemizin yanında Bora, insanları yerleştiriyor.Bize yer ayarlamış, o burada kalacak, işlerini halledecek. Bir iki gün sonragelebilirmiş ancak.

Tekne yola çıkıyor, biraz fazla sallıyor ama. Lemise tam çizgifilmiaçarken yanımızdaki adam bize çizgifilmi yüklemeyi teklif ediyor. Sağolsun, 6tane film laptopumuza yüklüyor. Bilgisayara bakmaktan midemiz bulandı ama.Keşke o hamburgerleri çıkmadan önce yemeseydik. Deniz tutmazki beni normalde!İki saat yol da bitmiyor, en azından Lemis yolda uyuyor.

Nihayet varıyoruz Koh Rong adasına. Küçük bir kasaba,balıkçılar köyü. Her yer doğal bungalow inşaatı. Biz de tam inşaatın ortasınagiriyoruz. Coco bungalows, treehouse un ikinci şubesi, tam da tekneninbağladığı yerde. Bize verilen kulübe yep yeni, daha bir hafta olmamıştırburanın açılışı. Moloz falan var, ama gayet güzel olmuş. Bar da çok rustik. Beşmetrelik ahşap kullanmışlar koltuk olarak, bildiğin tomruk u dilimle, öyle birşey. 40 santim eninde, 15 cm kalınlığında ve beş metre boyunda ahşap, neağaçmış ama rahmetli, bin yaşamış, belli!

Kasaba çok ufak, heryerde çoluk çocuk, tavuklar ve sürüyleköpekler. Yol yok, araba yok! Bisiklet bile yok! Sahilini birkaç dakikadabitiriyoruz, bu arada bir sürü çok enteresan midye kabukları, yengeç ve denizkestanesi buluyoruz, birdenizyıldızı, rahat 30 cm ve gördüklerimizden de çok farklı, bir de şişenbalıklardan, balon balığı, sahile vurmuş. Lemis’in halası ve Ababasıyla herakvaryuma gidişlerinde görmeyi ümit ettiği balık. Sonunda Kamboçya’nın Koh Rongadasında sahilie vurmuş bir şekilde karşısına çıkıyor. Halası ve Ababası: Lemissonunda balon balığı gördü.

Lemisin keyfi pek yerinde değil, çizgifilm seyretmekistiyor, yorgun zaten ateşten dolayı.

Sahildeki sayılı restoranlardan bir fish fingers istiyoruzve şimdiye kadar yediğimiz en lezzetli balık ekmek geliyor Lemisin önüne.Fiyatlar çok uygun, adada olmamıza rağmen!

Cennet gibi bir yer!

Kulübemize dönüyoruz ve yatmadan önce ailece “Ratatuille”izliyoruz. Lemisin ateşi yine çıkıyor, Calpol veriyoruz ve duş seanslarıbaşlıyor yine.

1.2.2012

One day in paradise? Lemisin ateşi pek düşmek bilmiyor, amakeyfi yerinde. 39 dereceyi görüyor, ama gün içi duşlarla ateşini düşürmeyibaşarıyoruz. Pek ilaç kullanmak istemesek de Calpol veriyoruz 38 dereceninüstüne çıkınca. Bu ateş birkaç gün daha devam ederse antibiyotik vermek zorundakalırız diye korkuyoruz, ama iyileşir, bizim kızımızın bünyesi güçlüdür. Sabahçok erken kalktı Lemis bu sefer. Ayşegülü de uyandırdı, susamış, ve beraberomlet yemeye gittiler. Benim ruhum duymadı gidişlerini.

Tüm sabahımızı kulübemizde geçirdik. Öğlen olunca birazdolanalım dedik, sahile, bembeyaz kumsalda yürüyüşe çıktık. Biraz öğlen güneşi,ama biz gölgelerden yürüdük.

Sonunda dayanamadık ve denize girdik. Lemisi ağaçgölgesinin altına koyduk bu arada. Tam eve dönerken, su alalım diye otelimizinyakınındaki restorana girmek istedik.

Ayşegülün sırtına bir böcek konuverdi, bu ne derken küçükparmağını soktu! Ne tür böcek, göremedik ama Ayşegülün parmağı azıcık kanadıama içindeki zehir felaket bir acı vermeye başladı! “Sanki tırnağımıkoparıyorlar”, “her an parmağım kopacak” acısı. O korkuyla oturuverdik,Ayşegülün tansiyonu düştü, mide bulantısı, küçük çaplı panik. Etraftaki esnafda toplandı, bizi rahatlatmaya çalışıyorlar. Biri çakmağın gazını sıkıyorparmağına, başkası da buz getiriyor. Yakında bir dalış okuluna habergönderttik, her an her şey olabilir, aklımızdan bir sürü kötü şeyler geçiyor.Issız adadayız, hastaneye en az iki saat mesafedeyiz. Bir yaşlı kadın geldi,tam voodoo cadılarından, ve bir poşet içinden kömüre benzeyen, dışı beyaz olanbir parça koydu parmağın üstüne. Boynuz muş. Bu zehiri alır, iki saate birşeyin kalmaz dedi. Dalgıç hocalardan bir ekip geldi o sırada, bir antihistamin,ve iyi dilekler, bay bay. Korktuğumuz kadar kötü değilmiş, boğaz kısmında vekoltuk altında şişme olursa sakat, Ayşegülde yok öyle şişmeler. Bu sokma acırama geçermiş, alerjik reaksiyona karşı antihistamini aldık ama. Neyse ellerindeadrenalin, dil altı hapı, vs de varmış, merak etmeyin dediler.

eşek arısı ısırıklarına ititina ile boynuz konulur...

Saat 5 teknesinde bir Fransız doktor da olacakmış, gerekirseona danışabilirmişiz.

Eve gidip bu olayın üzerine bir karpuz kestik ve birazrahatladık. Gerçekten de eli birkaç saat sonra geçti. Ağrısı arada bir gelipgitse de sıkıntı yok. Ayşegülün parmağına bağladığı o boynuz parçasını da sahibinegeri verdik. İşe yaradı mı bilemiyoruz, ama olumlu düşünmenin zararı yoktur.

coco bungalow, Koh Rong island

bu kafaların hepsinin ellerinde birer bira vardı.

Akşam üstü yine kendimize geldik, biraz da acıktık artık.

prost

Nerede yesek derken “ben bu restoranı pek sevmedim” restoranına girdik ve birhindistancevizi sulu balık çorbası, ve de tuna/barakuda kılıklı kocaman balığınBBQ sunu istedik. Lemisin patates kızartması hemen geldi, Lemis ona yumuldu.Hemen sonra O çorba geldi ve her bir baharatı ve acısı, kıvamı tam yerindeydi!Çok başarılı! Baya bekledikten sonra da benim balık filetom geldi. 400 grambalık eti. Sosu pek sevdiğim tarzda olmasa da balık çok taze ve güzeldi. Amaçok şişti karnımız!

curry soup, balıklı

baracuda

Dönüşte mango ve ananas aldık, sabah kahvaltısında meyveyenilecek.

Bu arada hastalık ve kazalar söz konusu olunca, barmen dendün sabah saat altıda oluşan bir olayı öğrendik: sarhoşun teki sabahın köründegüney doğu asyanın şu meşhur kocaman boynuzlu su mandalarına ne yaptıysa artık,manda sinirlenip adamcağızı bir güzel şişlemiş.

Sığır! Ne işi varsa sarhoş sarhoş koca mandayla, boynuzuyemiş işte. Hemen speedboat la Sihanoukville e gönderip uçak/helikopter leBangkoka uçurmuşlar. Hayatını kurtarabilmişler mi bilemiyoruz, ama acil şifalardiliyoruz. Mandayı gördük bu arada, beden ve ruh sağlığında bir sorun yok. Adamdandaha kolay atlatmış bu olayı. (mandanın kocaman kakalarını ve ayak izlerini deönceki gün görmüştük, maşallah).

Kızlar saat 20 de uykuya dalınca ben de buranın barınaindim. Happy hour cocktailimi aldım ve insanlarla kaynaştım. Yanımdakiler Walesden geliyorlarmış ve son istanbula gittiklerinde Hippy olarak Yunanistandan birvosvos alıp istanbuldan geçip, Afganistan vs yollarından hindistana gitmişler.1968 yılından bahsediyoruz bu arada. Muhabbeti güzel, keyifli bir çift. “MidnightExpress filmin sinemalara girdiği yılında istanbula geldim” diyor. Karadenizdengeçmişler ve sabah uyandıklarında arabanın yanında onlara hazırlanmış, yaprakiçinde balıklar bulmuşlar. Köylüler bırakmış onlara bu yemekleri, açkalmasınlar diye.

Bu arada biraz ilerdeki “white beach” de “survivor” programıçekiyorlarmış. İtalyan restoranın orda. Hayatta kalma çabası içinde olanşehirliler İtalyan restoranın yanında yaprak üstü balık pişirip kendileriniyiyorlardır. “reality show” ların kullandığı ıssız adalarda tatil yapmanınkeyfini çıkarıyoruz.

Saat 23 de bar kapandı, ışıklar da kapanacak, burasıjeneratörler le işliyor, adada başka türlü elektrik yok. Saat 17:00-22:30saatleri arasında var sadece. Kapanmadan önce dalgıç hocalardan bir tanesigeldi, kendini beğenmiş bir şahsiyet. Meğer buranın torbacısı oymuş. 10 gramMarihuanna 20 dolar. Alıcısı boldur buralarda.

Sabah 6 buçuk da balığa çıkmak ister misin diye sordubarmen, ben de kabul ettim. Hava güzel olursa 3 saat tekneyle balık utarız,akşama balık ziyafeti yaparız.

2.2.2012

Gece bir fırtına ve yağmur koptu, seller aktı. Dalgalarınsesi bizim kulübemize kadar geliyordu. Balık olayı yattı galiba.

Saat 6 da kalktım ve rüzgar/dalga sesinden balığagidilemeyeceğini anladım. Uykuya devam.

Sabahı yine kulübemizde geçirdik. Ayşegül psikodrama kitabıokuyor, Lemis de plastik hayvanlarını saatlerce yıkıyor, eğlendiriyor. Ben dePol Pot un hayat hikayesini okumaya devam ediyorum. Pek sürükleyici değil, amabaşladığım kitabı bitirme huyum var, bitecek bu kitap.

Öğlene gelince Ayşegülü dersleriyle yalnız bıraktık ve Lemisile birlikte yakındaki “Paradise Bungalows” a gittik. Güney doğu Asyanınsekizinci güzel Bungalow resort u seçilmiş bir yer. Kaldığımız yerden de pekfarkı yok aslında. Orada Wales li çifti görmeye gittik. Adamın kafasında biryara varmış, benim de şu mucizevi merhemi ona verdim, hemen yarası iyileşsin vedenize girebilsin diye.

Lemise maymun gösterme şansı yakaladık burada! Bir dişimaymun ve bir minik bebek maymun. Buranın yerlileri bebek maymunun annesiniyemişler, dişi maymunu yakalarken kafatasını yarmışlar . Tek gözünü kaybetmişzavallıcık ve bir elini öyle bir bağlamışlar ki, o can havliyle elini koparıpkaçmaya çalıştığı için tek elinin sinirleri de gitmiş, sakatlanmış. Buranınsahibi maymunları kurtarmış ama doğaya salamamış, dişi maymunun hiç şansı yoköyle tek gözlü, sakat bir şekilde, bebek de daha çok ufak. Sihanoukville egöndereceklermiş, orada maymun reahabilitasyon kampı varmış, orada bebekmaymunu doğaya salacak hale getirirlermiş. Dişi maymun da artık orada songünlerini geçirir.

Çok vahşice ve canice. Maymunun neresini yersin ki! Hele birbebekli maymunun annesini yemek nasıl bir vahşet?

Lemis çok sevdi maymunları, bol bol sevdi ve oynadı bebekle.Dönüşte Ayşegül ile yolda karşılaştık ve bir mango shake ısmarladık. Lemisgüzelim mango shake i içmedi, bizim kahvelerimize sulanıyor.

Kulübemize döndük ve bizim resort ta çalışan amelelerinbirisini ağaçlardaki kuş yuvalarını dürtüklerken yakaladık. Herif sırık almışve ağaçtaki kuş yuvasını indirmeye çalışıyor! Zavallı anne kuş da çırpınıyorbas bas bağırıyor. “Ne yapıyorsun, Huoop! ŞŞŞŞŞTT! NO NO ! What the Fuxx “diyerek durdurduk adamı. Kamboçyada yüz küsür kuş türleri yaşıyormuş, biliyor muydunuz? Bol bulunca tüketmekistiyorlar. Minik yumurtayı yemesen bir yerin mi şişer acaba? Bizim kötübakışlarımızdan sonra herif tüyüyor, ama etrafında bir sürü piç ile geridönüyor. Onlara bir şeyler söylüyor ve toz oluyor. Fırlamalar da ellerindesapanlarla kuşu ve yuvayı avlamaya çalışıyorlar ve başarılı da oluyorlar. Durdursakne yazar, bilinçsizlik işte. Kimse de anlatmaya çalışmıyor neden yapılır nedenyapılmaz diye. Budhist olduklarından şüpheliyim.

Burada Kakadu kuşları yaşıyormuş, onları bile tavuk niyetineavlayıp yiyorlarmış bunlar. Sinirime dokundu, Laos da gördük, burası da pekfarklı değilmiş. Hayvan hakları burada hiç yok. Sihanoukville de bir motorunüstünde üç kişi gördük geçenlerde, birinin elinde bir çuval, içinden de bir sürüköpek viyaklamaları geliyordu. Yemeğimizi sipariş ettiğimiz kadın da bizeonların Koreli olduğunu söyledi, köpekleri de beslemek için değil, beslenmekiçin topladıklarını söyledi.

Böcek yesinler, ama anne maymunları ve nesli tükenmek üzereolan kuşları yemesinler bari. Ne et çıkar ki bir serçeden? (bıldırcınziyafetimi hatırlatmasam daha iyi olur…)

Neyse. Kulübemizin su gideri olmadığını söylemiştim dünbarmene, hemen ustalar gelip bir boru takıverdiler. Lavabonun altına bir boru,boru da dışarı doğru gidip boşluğa akıyor. Mantıklı, ama pvc borularını bizimgibi ısıtıp birbirine kaynak yapmıyorlar, Japon tutkalı sürüp yapıştırıyorlar.Keşke bir de test etselerdi, musluğu açtığımda yine sonuç aynı, tümsu/dişmacunu/balgam bacaklarından sızıp ayaklarına akıyor.

Tepelerde bir kulübe boşalıyor, deniz manzaralı bir yer. Bizona yerleşelim diye karar veriyoruz. Manzaralı ağaç evimize yerleşiyoruz.

Yemek vakti. Yine dün yediğimiz aynı yere gidelim diyoruz.Yine Hindistan cevizli balık çorbası ve balık BBQ. Çorba geliyor, tadı güzel,ama dünkü daha güzeldi. Benim BBQ da dünkünün üçte biri kadar. Kabahat bende,porsiyonlar kocaman diye reklam yapmıştım dün, onlar balıkları yemişler ve bizekalanları satıyorlar. BBQ yemem burada bir daha :(

Lemisin çok uykusu var, ayakta uyuyor, bu yüzden evimizedönüyoruz ve Lemisi yıkıyoruz. Hemen uyuyor, biz de terasımızda manzara keyfiyapıyoruz. Ne yazık ki yalnız değiliz, bir milyon karınca da bizimle aynıyerde. Çok da güzel ısırıyorlar keratalar!

3.2.2012

Lemisin ateşi düştü ama yorgun, belli. Günümüz çok yavaşburada. Lemis Ayşegülü sabah altı buçuk, yedi gibi uyandırıyor, birlikte kahveiçmeye gidiyorlar ve benim uyumama karışmıyorlar. Ben de sekiz, dokuz gibiuyanıyorum ve mango muz müsli kahvaltımızı yapıyoruz.

Sonra terasta keyif,herkes bir şeyler okuyor, Lemis de hayvanlarını yıkıyor. Lemisin oyunu bitincebizden kitap okumamızı istiyor, bilgisayarın pilini bitirene kadar da çizgifilmi izliyor. Beraber sahil gezisi yapalım, artık ateşi de düştü madem. Birazyürüdük, kayalar ve ormandan geçtik. Elimizde poşet, midye kabukları toplayatoplaya gidiyoruz.

Bir tür lagünegeldik. Masmavi su, nehir gibi akan küçük bir akıntının içinden geçiyoruz.

Kumbembeyaz, cennet gibi bir yer.” Survivor” Reality show larını burada çekmişler, ama temiz de bırakmışlar.

Denizegirmek istiyoruz ama Lemisin hastalığı daha yeni geçti, riske atmayalım diyoruzve o güzelim denize girmiyoruz. İlginç, dibimizde rüya gibi deniz, bizyüzmüyoruz.

Lemis yorgun, bize geri dönmek düşer. Bir sürü midye bulupterasta kulübeye süs yapmak istiyoruz.

Dönüşte Lemise patates kızartması, bize de balık sandwichyaptırdık. Coco Bar da Borayı gördük. Bize geliş hikayesini ve buranınbaşlangiçını anlattı. Çok çalışkan ve girişken.

Boranın bir işi çıktı ve biz de terasımıza yayıldık. Süsleriyaptım, çok da güzel oldu. Barda çorba içelim dedik, Bu sırada yine Borayla bolbol konuştuk.

Lemisi yatırmaya götürdük, Ayşegül kaldı, ben de tekrarbara. Bizim Wales li çift orada oturuyordu, bol güldük beraber. Buranın sahibinitanıyorum diye, ve ada ile ilgili bir sürü ayrıntı bildiğim için bana Mafiademeye başladı, “connection man” olduk. Bar saat 11 de kapatıyor, barmen Lukebizi iskeledeki “İtalyan restorantına” götürdü. Koca masada 14 kişi oturduk,içki içip sohbet ediyoruz. Yeterince içtikten sonra da denize gireceğiz,yakamoz varmış, ona bakacaz. Bora hakkında dedikodu yapmaya başlıyorlar, amabirden bire benim de onunla iletişim içinde olduğumu hatırlayınca kıvırmayabaşlıyorlar. İtalyan restoranın sahibi Macar, yeri de Boradan kiralanmış. Öbürlavuk da kendini beğenmiş bir dalış hocası, Boranın yanında çalışacak yakında.Ben Gin Tonic istedim, önüme bira bardağı geliyor, Bombay Gin in yarısı obardağa giriyor ve üstüne azıcık tonic. Biraz abartmış, ama bu özel muamelesadece bana, yanımdakilerin gin tonic leri benimkinin üçte biri.

Bizim Wales li arkadaş müzik yapıyor ve baya geç saate kadaroturuyoruz.

Lemis in Cambodia IV, ocak 2012

2012-01-28T03:43:00.000-08:00

24.1.2012 salı Kampot - Sihanoukville
şıpır şıpır yağmur yağmaya başlıyor, bu sefer de sağlam indirecek

25.1.2012 Çarşamba
Sabah kahvaltı, her zamanki gibi meyve ve yulaf ezmesi. Bugün bomboş bir gün geçirmek istiyoruz!

Sahile gittik ve denizimize girdik. Kamboçyanın sahilleri hayalimizdeki sahillerden değilmiş, onu gördük tekrar. Kum ve deniz güzel olsa da çöpler her yerde.

Bir süre sonra otelimize dönelim dedik. Ben gidip hamburger ve sweet potato chips aldım. tatlı patates, kestaneye benziyor. Ayşegül çok beğendi, ben bildiğimiz patatesi tercih ederim ama. Kızlar uykuya daldı, ben de iş güç ayarlamaya çalıştım, madem internetimiz var, kullanmak lazım.
Lemise Lunapark sözümüz vardı. gidelim de bindirelim dönme dolaba.

Panayır dediğimiz iki tane atlı karınca, bir balon satıcı, o kadar. Lemis çok mutlu.

Panayırdaki satıcıların yemekleri pek ilgimizi çekmiyor yine. böcekler, kızartma yılan, ne biliim, istemedi canımız.

Sahile gidip BBQ 3 dolar cılara gidiyoruz, 50 cent biralarımızı içerken barakuda balığımızı yiyoruz. çok geçe kalmıyoruz yine.

selfportrait

26.1.2012 Perşembe Sihanoukville

Kahvaltı günün en güzel yemeği olmaz mı? Şu meyveleri doya doya yemek lazım buradayken! Bir tek muzumuz kalmış, onunla idare ediyoruz artık.

Bu sabah erkenden başka yer bakalım diye çıktık otelden, 15 dolar veriyoruz, bu da bizim planladığımız bütçenin üstünde. Daha uygun aynı güzellikte yerler var, bulmak lazım.

Gittiğimiz tüm guesthouselar dolu, ya da pahalı. Bazı yabancı işletmecili yerler de çocuklu aile istemiyorlar. Utopya diye bir yer mesela: Zirzop oturmuş lagaluga yapıyor. Yeriniz varmı sorusuna “bilmem? Varmı? “ diye cevap veriyor. Ben de “ bence bunu bilmesi gereken ben değil sen olmalısın, ama ben de kontrol edebilirim sen edemiyorsan” deyince boş bir deftere bakış tan sonra “oh, we are full, sorry” geliyor. Party Hostel, biz oraya uymayız diye düşünüyor. Köpek bağlasan durmaz yerlere 10-20 dolar çekiyorlar, yüksek sezonun en sıcak zamanı sonuçta.

Aslında bu bölgede 15 dolara kalınabilinecek en güzel yerde kalıyormuşuz diye kanaat getiriyoruz ve paşa paşa otelimize dönüyoruz. Motor kiralayıcılara uğruyoruz ve 6-7-8 dolara motor bulurken bizim resepsiyoncumuz bize 5 dolara bir motor ayarlıyor. Boşuna uğraşmışız, en iyisini zaten bulmuşuz!

Motorumuz Suzuki, lastikleri bitmiş, frenleri idare eder, hız göstergesi ve takometre onbinlerce kilometre önce rahmetli olmuş, otomatik vites bir külüstür. Ama tıkır tıkır çalışıyor ve 5 dolar.

Koyları gezelim diye kiralıyoruz motoru. Mazotumuzu yine sokaktaki 1 litre cam pepsi şişelerinde satışa sunulan büfelerden alıyoruz. Benzinciyle aynı fiyata satılıyor bu benzin, muhtemelen bir litre değil, 100 gram daha az koyuyorlardır, ayriyeten kaçak dır da mazotları. Banane, motor gidiyor her şekil, bana kolay olan bu, kazansınlar sokaktaki satıcılar.

Koylara gidiyoruz. Victory beach uzuuun bir koy, bol kum, ama bir sürü de insan var. İlerliyoruz, bir otelin özel koyuna geliyoruz. İn cin top oynuyor. Motoru park ediyoruz, denize girmek için hazırlanıyoruz, bir bakıyoruz bekçi geliyor ve bizden 5 dolar istiyor. Kişi başı. Neden? Şezlong falan da yok ortalıkta. Otelin özel plajıymış, burada denize giremezmişiz. 5 doları da cebe atacak serseri. Hayalimizdeki koy değil di zaten burası, serinlemek için girecektik, ama bu herif de soğuk su etkisi yarattığı için devam ediyoruz. Bambaşka bir koy, yolu kötü, bir çöplüğün içinden geçiyoruz, çöplükten sonra bir otopark. Koku felaket. Bu bölgenin en güzel Tom Yum unu yapan yermiş, ama çöplerini toplamaya akıl edemiyorlar. Yolumuza devam. Daha denize giremedik! Yine bir koy, limana bakıyor, tüm kulübeler, yemekciler sahili kapsamış, denize girilecek yer yok ve her yer yine çöp içinde. Kamboçyalı! Çok yazık ediyorsun güzelim koylarına! Sanayi bölgesi, gemiler, büyük otel inşaatları, biz en iyisi dönelim geldiğimiz yere! Pzar Leu ya uğrayalım. Yeni Pazar. Meyve alalım, bakınalım.

Kocaman barakuda balıkları, midyeler, karidesler, kurutulmuş tuzlama balıklar, vatoslar. Temiz bir yer, satıcılar da güler yüzlü. Karpuz, mango ve ananas alıyoruz, karpuz minik, tek yemelik, 75cent, ananas da kilosu 1 dolar, mango da 1 dolar.

Mutfağım olsa neler neler alırdım ve ne ziyafetler çekerdik, çekdiriridik…

Bu alışverişimizden sonra Otres beache kadar gidelim diye karar veriyoruz. O insan yoğunluğu yok oralarda. Hele sahilin en uçtaki otelde insanlar şezlong üstüne yayılmış, gevşek gevşek etrafı seyrediyorlar. Kimsecikler yok, sadece 10 turist. Kulübeler çok güzel yapılmış. Tekneye benzetilmiş, tekne üstünde bir kulübe. Ve hepsi denize bakıyor, kapısı açık, ferah, kumu sahili adaları seyrediyor. 15 dolar geceliği! Biz buraya gelelim en yakın zamanda! Aradığımız yer burasıymış!

Adalara gitmesek de olur, yeter ki burada takılalım. Yer varmı sorusuna cevap alamıyoruz. İnsanlar uzattıkca uzatıyorlarmış, bu yüzden rezervasyon da almıyorlarmış. Biz bir hindistancevizi içiyoruz, sonra da içini kaşıklıyoruz. Denize de giriyoruz. Deniz muhteşem, manzara müthiş. Cennet. Sabah gelin belki yer ayarlarız diyor kadın. “Çantalarla buraya gelmek pek de kolay olmayabilir, yeri ayarlayalım da öyle gelelim bari” diye başka yerlere bakınıyoruz. Komşuları da çok güzel yerler yapmışlar, bazıları 20-30 dolar başkaları da 15 dolar. Bir tanesi bize depoyu 10 dolara vermeye kalkıyor, duvarı yok, yaına duvarını yaparım diyor bir de.

Banana resort da yer varmış yarına, 5 dolar deposit veriyoruz ve dönüyoruz. Geceye kalamayalım. Güneş batımını ama göz ucuyla yakalıyoruz.

Yolda Lemis motorun üstünde sızıyor, odaya getiriyoruz, haline bakın:

Otelimize dönüyoruz, meyve saati. Meyvelerimizi alıp sahile gidiyoruz. Sahilde yere çömeliyoruz ve meyvelerimizi soyuyoruz. Yanında da birer bira. Lemis hoplayıp zıplarken düşüp dizini yaralamış, ona dondurma sözümüz vardı, sözümüzü tutuyoruz. Sonra da 11 adet sübye ızgara, 2 dolara satıcılardan alıyoruz, bunlarla birlikte beachclub ların birtanesine oturuyoruz, BBQ ısmarlıyoruz ve sübyelerimizi yiyoruz.

Bu sübyeler de iyice pişmeyince hiç yenilmiyor. Sümük gibi, bir de tadı da sümük gibi olunca kalıyorlar. Ben onları ızgaraya atıyorum ve iyice pişene kadar zaten benim de BBQ balığım da geliyor. 3 dolar a koca tabak, bira da 50 cent, burada yaşanır be! 3-5 biradan sonra uyku vakti geliyor.

Lemisi banyoya soktuktan sonra uyku bastırıyor. Ben okuduğum kitabın 60 sayfasını okuyorum, çok etkileniyorum bu kitaptan. 1975 yılında Khmer Rouge Kamboçyayı ele geçiriyor ve zulüm başlıyor. Loung Ung, küçücük kız olarak kendisi gördüğü ve ailesiyle yaşadığı olayları dile getiriyor. Mutlaka okunmalı bu kitap. Çok sürükleyici ve üzücü bir hikaye. Loung Ung, “first they killed my father”, “ a daughter of cambodia remembers “ adlı kitabı Kamboçyayı tanımak isteyenlere şiddetle tavsiye ederim. Moralimi bozuyor ayrı konu…

27.1.2012

Bugün bir rüya gibi koya yerleşeceğiz, çok heyecanlıyız. Sabah kahvaltımız yine müsli, yanında iki bal gibi mango ve parmak muz.

Kahvaltımızı yaptıktan sonra 3 günlük oda paramızı ödüyoruz, 15 dolardan günlük toplam 45 dolar. Le jardin aux hibiscus, resepsiyonistler ve tüm çalışanları çok samimi, ilgili ve güler yüzlü. 15 dolar da gayet mantıklı fiyat burası için.

2 kocaman sırt çantası, bir küçük sırt çantası, bir fıkırdak Lemis, bir de poposu acıyan, çukurlara girince viyaklıyan bir Ayşegül ile ben motora binip 6 km lik mayınlarla (kum tuzakları, derin çukurlar, çakıl taşları) döşenmiş toprak yolunu geçeceğiz, ve yolda hem çanta, hem Lemis firesi vermeyeceğiz. Başarıyoruz, ancak bizim önceki gün depositosunu verdiğimiz bungalowda kalan kişi uzatmaya karar vermişmiş! Kadınla tartışıyoruz, ve Ayşegül de fena kıl kapıyor kadına. Neyse, biz başka yere bakınalım derken kadın koşa koşa geliyor ve odamızı ayarladığını söylüyor. Tabii odayı ayarlamasında da Ayşegülün 4-5 gün kalmak istediğimizi söylemesinin de etkisi vardı elbette.

Cinderella bungalow lar Otres beach in en sonunda, burası da çok hoş bir yer, ama biz banana bungalowları tercih ediyoruz, kulübemizin önünde bize ayit bir mini koy var, kum bembeyaz ve incecik, ağaçlar arasından tertemiz denize girebiliyoruz, önümüzde deniz ve ada. Lemis için de ideal burası, çünkü deniz çok sığ ve yavaş yavaş derinleşiyor. Merkeze uzak olsa da motorumuz var popomuzun altında.

Yok ya, cennet burası! Kendi koyumuza bakarak mini ananas soyuyorum, bir lobster satıcısı geçiyor, ondan da on adet orta boy istakoz alıyoruz, bize bir güzel soyuyor onları ve ayaküstü iki dolara Türkiyede 100 liraya yiyemeyeceğimiz deniz ürünlerini süpürüyoruz. Üstüne bir de tatlı olarak mango ve ananas.

Biraz denize giriyoruz, ben “first they killed my father” kitabıma devam ediyorum. Bu kadar güzel bir ülkede bunca meyve sebze, deniz ürünleri varken nasıl bir milyon dan fazla insan açlıktan ölebilmiş, akıl mantık almıyor. Daha 35 yıl önce pirinç tarlalarını ekip biçen insanlar kendi ektikleri mamülleri yiyemeden açlıktan ölüyorlarmış. Silah pahalı, ne yapsınlar…

Fena etkiledi beni bu kitap, çevreme bambaşka bir göz ile bakmaya başladım. Özellikle 35 yaş üstü insanları bacakları, kolları kopmuş vaziyette sokakta dilenirken görünce, bizim ne kadar şanslı olduğumuzu tekrar göz önüne koymuş oluyor. Rahat kıçına batmış bir sürü insan zırlayıp dursunlar, bu Kamboçyalı insanların hepsinde bir içten gülümseme var. Samimi bir gülümseme. Anı yaşama sevinci, geçmişi ve geleceği değil.

Biz de geleceğimizi düşünüyoruz… Ananas bitti, karpuz çok güzel, mango da bitti, yulafımız da yarına dayanmaz, erzak almamız lazım.

Motora biniyoruz ve şehre iniyoruz. Lemis yine yolda uyukluyor! Motorun üstünde uyukluyor, koca yatakta uyumuyor! Sıpa! Pazaryerinde, “Pzar Leu” yani yeni Pazar, muz ve mango satıcımız var, onu tekrar buluyoruz ve 3!! Kilo mango, 4!! Adet karpuz alıyoruz, ve 5!!!! Adet de ananas. Hahaha. Yulafımızı da bir markete girip oradan almak istiyoruz, bir bakıyoruz, “treehouse” t-shirt lü biri kasada bir barı dolduracak kadar çeşitli çeşitli içkiler alıyor. Bu kesin Bora! Ayşegül yanına gidip “merhaba” diyor, Bora da tabiî ki şaşırıyor, “merhaba, nasıl yani!” Treehouse bungalows Koh Rong adasında bir yer. Muhteşem koylar içinde ağaç evler. Yer bulamadığımızdan oraya gelmediğimizi söylüyoruz, o da “bir şekil yer ayarlanır canım” diye avutuyor bizi. Yeni bir bar açıyorlarmış, bu yüzden de bu alışverişi yapıyorlarmış. Bakalım, belki de gideriz adalara.

Yulafımızı ve sütümüzü bu markette bulamıyoruz, çıkışta Bora tekrar yanımıza geliyor ve bizi Birant ile tanıştırıyor! Birant Rus firmasında çalışıyormuş ve buralı bir kadınla evlenmiş. Şimdi Sihanoukville de yaşıyorlarmış. Bora da yeni tanışmış onunla, ama hemen bizi de tanıştırıyor. Belki birlikte buluşup biraz vakit geçiririz diye yine kartvizitlerimizi veriyoruz. Ben çok isterim buluşmayı, mutlaka ayarlamaya çalışalım.

Motora iki litre benzin alıyoruz, bir iki markete daha girp çıkıyoruz, hiçbir yerde bizim yulafımız yok. Ne bağımlı olmuşuz bu yulafa be! Ama sabahları en güzel kahvaltı da bu be kardeşim!

Sahile park ediyoruz, Lemise çikolatalı dondurma alıyoruz ve biz de popomuzu bir sahil bara yerleştiriyoruz ve akşam biralarımızı içiyoruz. 50 cent bir bira, buz gibi nasıl güzel gidiyor! İstersek çerez olarak sübye de alabiliyoruz dolaşan satıcılardan, tavuk kanadı pek güzel görünmüyor hiçbir zaman. Ama şu istakozlar da ağız sulandırıcı! Abartmayalım, biz güneş batmadan eve dönelim de kulübemizde de rahat rahat oturalım.

Dönüş yolunda bir sıkıntı yok, tüm tuzakları ezberlemişiz. Karnımız acıktı yine. Strawberry restaurant var hemen karşımızda, bakalım ne yemek varmış. Fried noodles, deniz ürünlü, bana da Khmer soup, limon otlu. Yediğimiz en güzel noodle ve içtiğimiz en güzel çorbalardan bir tanesi. Çorbam balıklı, koca koca balık küpleri var. Lemis de noodle lara yumuluyor. 2.50 çorba ve 3.50 noodle. Fiyatlar da çok fena değil. Internet ihtiyacımızı da karşılıyoruz, ve çok geç olmadan kulübemize dönüyoruz.

Lemis uyumak istemiyor yine, gözlerinden uyku aksa da direniyor. Sonunda Ayşegülü uyutuyor, benden de fırçayı yiyor. Dışarıda oturup blog yazmak istiyordum, ama yağmur yağınca kulübenin içine sığınmak zorunda kaldım. Umarım çatımız yağmuru geçirmez.

28.1.2012

Sabah kalkar kalkmaz denize koşuyoruz. koşmak ne demek, mesafe yok ki, hemen sulardasın zaten. Masmavi okyanus, cup, cup.

Lemisin dizi acıyor diye denize girmedi, öğlene kadar dayanamadı ama, "annecim benim mayomu giydirir misin?" arkasından çıkıp çıkıp suya atlayıp "oh, deniz çok güzelmiş."

Mango, ananas, muz, yulafezmesi kahvaltısı, ve gün içerisinde karpuz ananas mango triosu. çişimiz sarı değil artık.
özel koyumuzda özel keyif. Ben kitabımı bitirdim, Ayşegül de ders çalışmaya çalıştı. Lemis de bütün gün denizde hayali arkadaşlarıyla oynadı. Bir ara üzgün bakmaya başladı denizin içinden bize doğru, meğer Reva diye adlandırdığı bir arkadaşı kaybolmuş, hem de gerçek insanmış. Burcu ve Neptün, bebişin adını Lemis'e söylememiştik ama kendisi Reva diye bir arkadaş kendiliğinden ediniverdi bile. İngilizce okunuşu aynı.

Bütün gün "köksal beach " de keyf yaptıktan sonra motorumuza atlayıp yan koylara gidelim dedik, yola çıkar çıkmaz Lemis yolda sızdı. Bir beach bar kestirdik gözümüze ve yatırdık. kendimize birer bira ve relax.
Yeni kitabım "biography of Pol Pot", Kamboçyayı ve insanlarını 1976 dan 1980 e kadar rezil eden psikopatın hayat hikayesi. Sayfa 6 da uyukladım.

Lemis uyanınca kulübemize döndük ve sonra da bizim dünkü restorana, "strawberry" ye gittik. tekrar aynı yemekleri söylesek de aynı dünkü gibi çıkmadı. porsiyon yarıya düşmüş, deniz ürünleri de en aza indirilmiş, çorba da soğanlı su çorbası oluvermiş.
olmamış.
elektrikler de kesiliyor, zifiri karanlıkta oturuyoruz. mumlarımızı yakıyoruz ve romantik yapıyoruz üçümüz.

29.1.2012 Pazar Otres beach

Ne işimiz vardı bugün? Ah, evet! Denize girmek, çok işimizvar, çook!

yemeklerimizi denizde yiyoruz

Erkenden başlıyoruz bu görevimize. Denizin tadınıçıkarmalıyız. Önce standart kahvaltı, önce bir kilo mango eriyor damaklarımızınaltında, öğleye doğru da bir karpuz, birkaç mango daha yutuluyor.

dişlerimizi de denizde fırçalıyoruz

Tüm gün bulutlu olduğu için fazla pişmiyoruz da, hava sıcak,ama bulutlu. Deniz de çok güzel.

Bunca yoğun bir günden sonra biraz da istirahat lazım be, buyüzden de biraz da denize giriyoruz tekrar.

Sıkıntı basıyor, rahat batıyor, canımız sıkılıyor.Kitaplarımı da bitirdim, yeni bir kitaba başladım, o da pek sarmadı beni. Hadiadalara gidelim, Bora ne yapıyor, işletme görelim, belki benim de bir yardımımdokunur, bir şeyler görüp öğrenebilirim.

Akşam olmadan şehre inelim, adalara biletimizi alalım, belkibir şeyler de yeriz. Yoğun bir güneşlenmeden sonra bir değişikliğe deihtiyacımız var, bu yüzden motora atlıyoruz ve merkeze gidiyoruz. “Bananatravel” “Big and Easy” Guesthouse un yanında, Boraların işlettiği bir turacentası. Boranın eşinin kardeşleri burada çalışıyor, Bora ya “abi” diyorlar.Biletimizi 15 e değil on dolara alıyoruz kişi başına, bize bir de treehouse dayer ayarlamaya çalışacakmış. Telefonla konuşuyoruz ama bağlantı rezalet, zarzor konuşabiliyoruz. Bu yoğun tempoya kim dayanır? Bu yüzden her zamanki gibi“co co shack” beach bara gidiyoruz. Orada oturduktan sonra da evimizedönüyoruz. BBQ yedik, biralar içtik, bilmem, söylememe gerek varmı?

Gark

Kulübemize döndüğümüzde yağmur başlıyor. Ama feci biryağmur. Bu yağmura da dayanıyor bizim kulübe.

Gece Lemisin ateşi çıkmaya başlıyor. Eyvah. Soğuk suylabiraz azaltmaya çalışsak da Calpol seansına başlıyoruz. Çok güneşte kaldıdesek, pek doğru değil, çünkü sürekli bulut vardı. Başına ya güneş geçtiyse?Tüm geceyi ateş ölçerek geçiriyoruz, İbufen de veriyoruz bir ölçek, ancak obiraz da indiriyor derecesini. 39 dercenin üstündeyiz.

30.1.2012 Pazartesi Sihanoukville

Sabah erkenden uyandık, denizimize girdik ve eşyalarımızıtoparladık. Saat 9 gibi çıkışa hazırdık. Lemisin ateşi 38 lerde, biz deazalıyor diye sevindik. Şehire inelim, teknemiz saat 13 de kalkacak, Benimbanka işlerim var, onları internet varken hallederim, ve adaya gidebiliriz.

İki koca sırtçantası, bir küçük sırt çantası, 1 karpuz ve üçkişi yine motorumuza bindik ve krater delikleriyle döşenmiş yağur yemiş kırmızıçamur yoldan merkeze, dönüşe geçtik. Bu sefer fotoğrafımızı da çektirdik ama.

Çantalarımızı “banana travel” a bıraktık. Tüm çalışanlar zaten bizim Boraylaakraba olmuş, Kamboçyalılar bol çocuklu olduğu için bir sürü enişte, kayınçofalan oluvermiş, biz de akraba sayılırız, Bora Bostancı dan, ee biz deCaddebostanda yaşadık bir süre…

Şehire geldiğimizde Lemisin gözleri kızarmaya başlamıştıyine. 39 dereceye fırlamış yine. Motoru “Le jardin aux hibiscus” dakiresepsiyoncuya bırakmıştık. Rica ettik, motoru tekrar alabilirmiyiz diye, o dakendi motorunu bize veriverdi. Biz de bugünkü tekne biletimizi açık bileteçevirdik ve hastaneye gittik.

Hastane bizim sağlık ocaklarına benziyor. İki giriş var,biri özel sigortalılar için, temiz klimalı ve boş, öbürü de dolu, sıcak vekarman çorman. Girişte on tane yatak, hepsinde birer hasta, orada iyileşmeyeçalışıyorlar. Bir adam oturmuş, serumunu bir eliyle yukarı tutuyor, öbürkolunda iğne takılı, bana gülümsüyor. Sanki kahvede oturup çevreyiseyrediyormuş gibi bir hali var.

Özel hastayız, bize özel muamele. Klimalı odaya giriyoruz vedoktoru bekliyoruz. Asistanı bizi yalnız bırakmıyor, Lemisin kilosu falan,bilgiler topluyor. Lemis dereceyi görünce panikliyor. Bizim dijital BraunThermoscan derecemize benzemediği için iğne zannediyor ve bas bas bağırıyor.Neyseki bizim ölçerimiz yanımızda. 39 derece çıkıyor yine. Doktor geliyor,boğazına bakıyor(yine panik, o tahtanın ağzına değmesini hiç, ama hiçistemiyor), Boğaz kırmızı. Kusma yok, ishal yok. Virütik olma ihtimali yüksek,ama bulunduğumuz ülkeleri göz önüne alırsak, sıtma, dengue ateşi, ve bilmem netropik hastalıklarına karşı da bir test yaptırmak istiyor. Kan alması lazım.Lemis bunu duyunca fena çılgınlaşıyor, çok korkuyor iğneden. Biz tutuyoruz, oçırpınıyor, hemşire de, tek seferde, sağolsun, kanını alıyor. Kolunu tutamayanasistan da yara bandını öyle bir yapıştırıyor ki, etini ve kıllarını birleştiriyor,o da acıyor. 10 dakika bağırma, sayıklama, hastaneyi ayağa kaldırmadan sonrabizim küçük Türk borazan sakinleşiyor. Saat üç gibi sonuçları alabilirsinizdiyor doktor. 35 dolar para ödüyoruz ve çıkıyoruz.

Saat bir, bizim tekne bizsiz kalkacak artık. Bizim decanımız sıkıldı, hasta olursa ne yaparız? Hemen ilk uçağa binip eve döneriz,ama sıtma da grip gibi bir hastalık değil ki! İnternetten araştırmayabaşladığımızda zaten okumayı kesi veriyoruz. Bunları önceden düşünseydik hiçyola çıkamazdık. Bu yüzden içimizi ferah tutuyoruz, tekrar “Le jardin auxhibiscus” otelimize yerleşiyoruz ve saat 3 e kadar başka şeyler düşünmeyeçalışıyoruz. Mesela çantamızı boşaltıp tekrar düzenlemek geliyor Ayşegülünaklına, ben de tamam diyorum ve çantalarımızı boşaltıp tekrar yerleştiriyoruz.Hani haftasonu evde rahat rahat oturmak isterken eşin gelip de “şu koltuğuburadan şuraya alsak, şu büfeyi de şuraya koysak nasıl olur acaba, kocacım??!”boş zaman doldurma olayı işte.

Neyseki fazla abartmıyoruz, bir çantadan sonra işinanlamsızlığını ikimiz de kavrıyoruz. Lemis ile oyun oynuyoruz, onunla birlikte“Angry Birds” ile yeşil domuz eziyoruz ve saatimizi bekliyoruz.

Saat üçe gelirken Tuktuk lara gidip hastaneye fiyatsoruyoruz. 8 dolar! Nediyon kardeşim! Dört dolara iniyor, ama kılız şutuktuklara. Resepsiyoncu arkadaşımız bize 3 saatliğine motor ayarlıyor, 2dolara, hem tuktuk beklerken biz stres olmayacağız, hem kazıklanmamış olacağız.Zırt diye gidiyoruz zaten hastaneye.

Sıtma mıtma yok, kocaman bir OH çekiyoruz.

Pazardan büyük bir dal muz alıyoruz ve otele geri dönmedenyemek yemeye gidelim diyoruz. “Holy Cow” diye bir restoran varmış, önündengeçmiştik, ünlüymüş baya, çünkü yemekleri gayet güzelmiş. Bir potato jacket(kumpirin bıdığı), ve balıklı bir Khmer yemeği. Porsiyon biraz ufak, tadı çokgüzel ama. Hele muzlu lassi( muzlu süt, yoğurtlu)kaymak gibi.

Otelimize dönüyoruz. Polise yakalanmamaya çalışıyoruz bu arada, çünkü Kamboçyada türk ehliyetini bırak, enternasyonal ehliyet bile geçerli değilmiş. İllaki Kamboçyalı ehliyet olacakmış. Önemli değil, polislere gelir kaynağı yapmış devlet, akıllı iş… Motorların hiç birinde plaka falan da yok zaten. Her yaş motor kullanıyor. Motorların üstünde ortalama iki buçuk insan var zaten (hayvanları saymazsak).

Otelimize dönüyoruz, motorumuzu yine bırakıyoruz. Lemise omlet yedirmeye gidiyoruz, ateşi yine çıkmakta. Ama keyfi yerinde. Zıp zıp zıplıyor sürekli, uykusuz halınden farklı değil. Hiper çocuk oluyor bu durumlarda. Çok da şeker! Dondurma sözümü de tutuyorum. Beraber sahile inip yine bizim “co co shack” beach barımızda oturuyoruz, birer akşam birası içiyoruz. Mangalcı teyzeler dolaşıyor, “on adet sübye lütfen, iyi pişmiş olsun abla” biranın yanında iyi gidiyor mürekkep balıkları.

Otelimizde Lemisi bir güzel soğuk suyla bağırtıyoruz, ateşdüşürme operasyonu… Kendisi suyla oynamayı sevdiği için sudan çıkmak istemiyorama.

Lemisi uyutuyoruz, Ayşegülün aile çocuk doktoru teyzesindende skype ile ateş ile ilgili bilgileri topladıktan sonra içimiz ferahlıyor veyarınki ada serüvenimize çıkmaya karar veriyoruz sevgili okuyucular. Çok teşekkürler Meral teyze!
İki saatuzaklıkta, çok sorun olursa helikopter kaldırırım artık. (sponsör buluruz,Lemisin hayran kitlesi var sonuçta)

alttaki resimler Lemisin ateşli hali, hipere bağlıyor ve böyle oluyor:

İnternet minternet yok adada, elektrik ve su kısıtlı,Robinsonun adasına gidiyoruz yarın. Birkaç gün ses çıkmazsa şaşırmayın, yüklübir blog gelir yakında, söz…

Lemis in Cambodia III, Kampot, ocak 2012

2012-01-25T01:36:00.000-08:00

21.1.2012 Phnom Phen – Kampot

Sabah kahvaltımız Mango ve müsli. Mangonun tadına doyum olmaz!

Odamızın parasını ödeyip Tuktuka biniyoruz. Bize3 dolar fiyat çekiyor ve sonunda bir dolara otogara bırakıyor.

Dünden bilet bulamamamız biraz sıkıntı yaratsa da erkenden otogara gidip iki bilet buluyoruz. Ayakta yolcu olarak daha fazla para veriyoruz, ama otobüse bindiğimizde en arka koltuğa oturtuyorlar, Lemise de yer var, bundan sonra hep en arka koltuktan alabiliriz valla.

otobos

uykusu gelmiş bıdığın

Lemis fotoğraf çekiyor.

İlk durağımız saat 11:30 da. Otobüs duraklarında çocuklar soyulmuş ananas ve mango satıyorlar. Kek satılıyor her yerde, pofidik ve lezzetli görünüyor. Alalım bir tane. Tadı önce güzel, sonra garipleşiyor. Durian mı var acaba bunun içinde? Garip bir tat kalıyor ağızda. metalik, soğan, ananas, tatlandırıcı tadı. Kesin Durian bu!

Kampot a varacağız diye beklerken başka bir yoldan önce Kep e varıyoruz. 16 km mesafede bir sahil şehiri. biz Kepe de gidecektik, adalarına da gitmek istiyoruz, hemen karar verelim derken yola devam ediyoruz, motor kiralayıp istediğimiz zaman gideriz oraya.

Kampot ta yer bulmak zormuş. Chinese New Year! yılbaşından dolayı her yer dolu, ama bizim balımız var, güzel bir yer buluyoruz, 6 dolar, Kampot Guesthouse.

Kasaba küçük, binalar fransız yapımı colonial. Kampot un yeni kısmı nehirin öbür tarafında tamamen fransızlar tarafından yapılmış, Vietnam savaşında da kullanılmış. Caddeler geniş ve boş, yolları bozuk. Ama restoranları dünya kalitesinde ve uygun. Akşam güneşi batıralım diye Rusty Keyhole diye bir yere giriyoruz. Güney doğu Asyanın en lezzetli sparerips leri yapılıyormuş burada. Bismillah.

hayatımdaki en güzel spare rips bu!

gün batımı

lemis köpekleri çook seviyor

rusty hole köpeği

Happy Hour biralarımızı teker teker yutuyoruz, orta boy spare rips istiyoruz ve şölen başlıyor! Nasıl bir BBQ sosu bu, tanrım! Lemis ve Ayşegül de şaşkın ve zevkten dört köşe. Tok ve mutlu bir şekilde evimize dönüyoruz.
süpermarketin önünde bir de oyuncak arabalar var, bunlara da binmeden edemiyoruz elbette...

süper market

22.1.2012 Kampot ta çin yeni yılı

22.01.2012

kep e gidiş, geziş.

23.01.2012

Sabah kalkıyoruz, kapımızın önündeki küçük ev tapınağın önünde bir pişmiş küçük domuz görüyoruz. Bugün bir şeyler kutlanacak, belli. Yeni yıla girdik sonuçta.

Bugün bütün günümüzü Kampotta geçireceğiz, canımız takılmak istiyor. Kahvaltımızı meyvelerimizle yapıyoruz ve odamızda oturuyoruz. Bir ara bir gürültü patırtı, bando geldi sanki.

Yılbaşı ejderhası gelmiş, yeni yıl için evleri kutsuyor. Ejderha önce evin önünde dans ediyor, sonra evin içine giriyor ve orada da küçük tapınaklardaki mamaları yiyor. Sonra evin dışına çıkıyor ve birinci kata asılı bir kağıt poşetin içindeki parayı yutuyor. Heyecan aramaya gerek yok, heyecan bizim ayağımıza geliyor.

Öğle yemeğimizi “Lazy Fish” de yemek istiyoruz, hem de yarın için otobüs biletimizi de alırız, geçe bırakmayalım, bir gün daha kalmak istemiyoruz buralarda. Yemekler çok güzel, kokonut shake bir harika, kahve süper ötesi. Lemis çocuklarla oynuyor, biz de kalacak yer ayarlamaya çalışıyoruz.

Bundan sonra Kampotun öbür kıyısını görelim diye çıkıyoruz yola. Maksat yürümek.

her eve lazım: tapınak!

koca deste Dolarlar, hemde 100 lük! sahte, ama gerçeği olsun yeni senede diye konuluyor.

par pul da gözümüz yok, Lemisimiz var, herşeye bedel...

Old bridge i çocuk arabasıyla geçiyoruz, biraz dar ve yoğun köprüymüş. Lemis yolda uyuduğu için çok sakın ve sarsıntısız gitmeye çalışıyorum. Karşı tarafda hiçbir şey yok. Gittiğimiz gib dönüyoruz ve bizim o BBQ cumuza gidiyoruz. Lemis bir sürü deneysel foto çekiyor, doğum günü falan yok yani...

old bridge manzarası, kitsch versiyonu.

şeker kız Lemis

neden dosyalandı, bir bildiği mi var?

biralar buz! rusty keyhole!

rips ler gelecek diye heyecanlı! acıkınca nasıl yiyor ama!

“Rusty Keyhole” da bu sefer bir kiloluk monster Rips ları ısmarlıyorum.

İŞTE BUUUUU! sol tarafı normal BBQ soslu, sağ tarafı biraz daha acılı. En iyi BBQSpare rips seçilmiş bu yediğimiz!

işte kanıt:

fingerlicking gooood!

mutluluğumu görüyorsunuz değilmi?

adam gibi kaburga: bir kilo etten bukadarcık kemik çıkıyor.

İnanılır gibi değil! Nasıl bir lezzet! Ben burada yaşamak isterim, sırf bu Rusty Keyhole Bar a yakın olabilmek için! Lemis de çok beğeniyor, Ayşegül de. Bir kilo rahat bitiyor. Keşke daha uzun kalsak ve bir daha bundan isteyebilsem! Ben de böyle ızgara yapmaya çalışacağım Türkiyeye dönünce, hatırlatın bana ;)

Karnım tok, sırtım pek. Sabah erkenden yola çıkacağız, evimize dönüyoruz.

24.01.2012 Kampot - Sihanoukville

Bugün çıkıyoruz artık bu şehirden, bu kadar kalmayı düşünmüyorduk aslında buralarda, ama fena da olmadı.
Lemis sabahın köründe böyle uyanmaya çalışıyor:

Sabahtan bazı kalınacak yerleri arıyorum, ama herkes aynı cevabı veriyor: yerimiz yok, gelin belki müşteri çıkışı olur ve size yer buluruz. Rezervasyon yapmıyorlar. Kahvaltımızı “Lazy Fish “ de yedik. Uygun fiyat ve güzel sandviçler. Kahvesi bir harika. Şimdiye kadar içtiğimiz hiçbir kahveye benzemiyor. Tadı bambaşka. Anlatılmaz, tadılır. Dönüşte bir kilo kahve mi götürsek Türkiyeye?

Saatinde geliyor minibüsümüz. Biz oraya varana kadar herkes minibüse doluşmuş bile, bize en arka koltuk kalıyor. Sıkış tıkış, 11 kişilik minibüse 14 kişiyi sıkıştırıyorlar. Çantalar arka bagaja bağlanıyor, bagaj kapağı açık gidiyoruz. Püfür püfür esiyor bagajdan, bacaklara yer de yok, Lemis kucakta. Çok uzun bir yol değil neyse ki, iki saat sonra varırız. Ama önce sokaktan mazot alıyoruz, 200 metre de bir bir mazotcu var. Bizim “benzincimiz” mazotu döküyor her yere, mazota ve doğaya yazık.

Sihanoukville e ulaşıyoruz, nerede indirecek bizi, gar uzak, nasıl gideceğiz derken tam koyların en işlek merkezine, Serendipity beache götürüyor.

Gitmek istediğimiz yer burası. “Golden Lion traffic circle ve deniz kenarı arası 500 metre var, bir sürü otel buralarda sıralı. 5 yere bakıyoruz, herkes dolu. Tam da yılbaşı zamanı, beğendiğimiz yerlerin dolu olması sıkıyor bizi. Fiyatlar da hep 15 üstü. Bir otelin restoranında oturan bir grup da “hiç sormayın, burada da yer yok, biz de yarım saattir arıyoruz, şimdi kahvaltımızı yapıp aramaya devam edeceğiz” diyorlar. Yüzlerce guesthouse var burada, mutlaka bulunur, ama istediğimiz yeri bulamadık. “Le jardin aux hibiscus” diye bir otele giriyorum, önümde bir adam var, 50 dolar dediler ona, son odaları varmış, ben de kulak misafiri oluyorum. Adam başka yer bakınmaya çıkıyor. Bu arada resepsiyon da oturan adam Lemisle ilgileniyor, yanındaki arkadaşlarına gösteriyor. Tam çıkarken bize o 50 dolarlık odayı 15 dolara veririm diyor! Ama Fan bozukmuş, yedek fan vereceklermiş. Oda gayet güzel, 50 etmez, ama en azından yerimiz hazır, denize çok yakın ve elemanların hepsi güler yüzlü.

Hemen sahile! Deniz masmavi, sığ ve ılık. “Moonshack beach bar” a oturduk, bira 50 cent, yanına da BBQ barakuda balığı, patates kızartması ve salata. Üçümüze yetiyor.

“Hayalimizdeki deniz kıyısındaki kulübeyi aramaya çıkalım bari” diye bir solumuzdaki “cloud9” bungalow lara gittik, ama fiyatlar uçmuş! 40 dolar ve üstü. Ve hayalimizdeki de değil. Gürültülü müzik, denizkıyısı kayalık ve leş. Her yerde plastik, styrophor, bardak falan. Burada kalsak denize girmek için yine kumsal sahile gitmek zorunda kalacağız.

“Serendipity Beach” “Ochheuteal Beach”in batısında kalıyor, sahili doğuya doğru yürürsek de “Otres beach” e geliyoruz. 5-6 km lik bir kumsal. En yoğun yerleşim ve sahil bizim kaldığımız yer.
Yürümeye başlıyoruz. Yılbaşından dolayı yoğunluk had safha da. Kamboçyalılar bizim Türkler gibi aile insanı, tüm sülale buluşuyor, hep beraber masalar kuruluyor. Önlerinde onlarca pavurya, kiloluk balıklar, çorbalar, minik midyeler, sübyeler, içecek olarak da “ABC”biralar(%8 Alc), whiskey ler, kolalar. Uyuyan bebeklerin yanında emziren başka anneler, bağıran çoluk çocuklar, masalar full döşenmiş yemekleri hapur hupur on parmak yiyen insanlar. Bir kilometreyi aşıyoruz, insan seli bitmiyor. İkinci kilometre, üçüncü kilometre! Ochheuteal Beach bitiyor, insan seli ancak o zaman bitiyor. Bir küçük köprüyü geçiyoruz, Queen hill resort u da geçiyoruz ve Otres beach e varıyoruz. Lemis sırtımda sızdı, bizler de biraz yorulduk. “Done right” eco-minded guesthouse a ulaşmaya çalışıyoruz. Çamurdan yapılmış yuvarlak kulübeler. Nedense bize sıcak gelmiyor ilk tanışmamız, yer de yok, ne zaman boşalır da söylemiyorlar, bilgi almak istiyoruz, burunlarından kıl koparır gibi davranıyorlar. Otres beach de baya büyük bir kumsal, biz Otresin başından tekrar dönüşe geçiyoruz. Tuk tuk cular bize dönüş için 5 dolar çekiyor, üç dolara indiriyoruz ama sonunda da yürümeye karar veriyoruz. Uzun bir yürüyüş oldu, ama arada bir denize giriyoruz, çok güzel bir kumsal.

Serendipity Beach de insan seli azalmış durumda, Kamboçyalı Babalar, amcalar zurna olmuş, çocuklar da yorgun köşelerde sızmışlar. Herkes toparlanıyor.

Beach barların önlerinde BBQ yapan insanlar var, biz bir midyeci buluyoruz. midyeler o kadar güzel görünüyor ki! Kabuklarını ızgaraya koymaya çekinir insan! Bize 15-20 tane ızgara midye istiyorum, 3 dolar. Çok lezzetli! İçine de sarımsaklı sos koymuşlar. Biz de acıkmışız belliki.

Oradan da başka bir BBQ cu buluyoruz, biralarımızı ve ızgara balığımızı istiyoruz. BBQ yapan kadının üstünde pijama var, herkes pijamayla dolaşıyor burada. “Hmm, şu pijamamı giyiniğim, yatmadan önce de şu ızgarada da 10 kilo sübye pişirim bari” deyip çıkıyorlar evden galiba.

Yeni yıl kutlamaları günlerce devam ediyor buralarda. Eğlenmeyi seven millet belli ki. Havai fişek satan çocuklardan biz de bir tane alıyoruz ve patlatıyoruz. Elimdeki sırık içinde bir sürü barut. Pek çocuklara uygun değil, yüze göze patlıyor sürekli, ama bir kere denemek lazım işte. En sakatı çocukların elindeki çatpatlar. Nereye tuttukları belli değil, bize de geliyor bazı fişek.

Lemis kumlarda oynarken biz de çevreyi seyrediyoruz. Çok Bar var, her yer de dolu. En yoğun zamanında gelmişiz gerçekten de.

Lemis kendisine bir Amerikalı/Çinli kanka yapıyor, bu arada da yan masalara da gidip herkesle tanışıyor. Burada da hayran kitlesini oluşturuyor bizim kız.

Buranın bar sahibiyle benim Türkiyeden ortak tanıdığımız çıkıyor, onun hakkında konuşuyoruz ve akşamımızı bitiriyoruz.

Çok uzun bir gündü bugün, yatağımıza düşüp bayılıyoruz.

devamı Lemis in Cambodia IV da

Lemis in Cambodia II, ocak 2012

2012-01-23T11:31:00.000-08:00

Siem Reap

18.1.2012 Siem Reap ve Angkor Wat

Gece saat 1 de yatmama rağmen uykumu almışım 3 saatte. Saat 5 de tuktukumuza binip gidiyoruz. Önceden anlaşdığımız gibi sabah 5 den gün batımına kadar gezdirecek bizi. Güler yüzlü birisine benziyor aslında. Angkor un girişine geliyoruz ve yirmişer dolar bayılıyoruz. Biletlerimize de fotoğraf ekleniyor, kaçak olmasın diye. Biletsiz yakalanırsan 100 dolar ceza ödeniyormuş, ama zaten her girişte bir memur duruyor, öyle bir şeyi aklından bile geçiremiyorsun. Angkor a zifiri karanlıkta varıyoruz ve krallar yolundan yürüyerek meşhur tapınakları yavaş yavaş görmeye başlıyoruz.

Lemis de tuktukta yavaş yavaş gözünü açıyor, canım benim, o da heyecanlı, en az bizim kadar.

Çok insan var, herkes Kameralarını çıkarmış ve düzinelerce resim çekiyor. Kaç fotoğraf çekiliyor burada bir günde acaba? Bize kitapçık ve kahve satmaya çalışan bir sürü insan var. Aralarından sıyrılıp biz de foto çekiyoruz. Bir Türk ile tanışıyoruz ve aile fotoğrafı çektiriyoruz ona da. Güneş doğmak bilmiyor, biz de tapınaklara çıkıp resimlerini incelemeye başlıyoruz.

1300m X 1500m duvar, bitiremezsin saatlerce yürüsen.

Angkor Wat dünyanın en büyük dini yapısı olarak geçiyor ve evreni simgeliyormuş. En yüksek orta kulesiyle merkezi, Meru dağını simgeliyor, kuleleriyle kıtaları ve sularıyla denizleri simgeliyor. 7 başlı Naga, tanrılara giden köprü olarak görülüyor. İç koridorlarda 800 metre relief resimler bulunuyor. Hepsini göremeden çıkıyoruz. Kral Suryavarman II bu tapınakları 1100 lü yıllarda yaptırmış, ellerine sağlık, kesene bereket.

Güneş doğuyor ve insanlar sürüyle bize doğru gelmeye başlayınca biz de yavaş yavaş tuktukumuza geri dönüyoruz.

Buradan sonra Angkor Thom ve 10 km2 duvar sınırları içindeki Bayon ve Phimeanakas geziyoruz.

Büyük bir Buddhanın yanında bazı rahıp zannettiklerimiz kadınlar Lemise bileklik bağlıyorlar.

Bu şehirde 1200 yıllarında bir milyon insan yaşıyormuş! Londra da o zamanlarda 50.000 kişilik köy müş.
ne medeniyetler gelmiş geçmiş, bak hele...

Jayavarman VII bu şehri inşa ettirmiş. Sanada ellerine sağlık, kesene bereket. Tapınaklar dışında bina yok çünkü o dönemlerde taşı delmek sadece tanrısal yapılara müsaade ediliyormuş, evler hep tahta dan yapılmış olduğu için kalıntı da kalmamış. Bayon un 54 Gothik kulelesine soğuk sırıtan Avalokiteshvara suratları şekli veilmiş. Her kenardan köşeden izliyor, Big Brother is watching you! Tanrınınn bakışından kaçış yok, adam ol!

Bu tapınakta da 1200m rölyef bulunuyormuş,1100 çeşitli kaakterden de oluşuyormuş bu destan. Bakmadan çıktık valla, rehbersiz de zaten bir mok anlamıyacaktık. Lemis çok sevdi burayı, her yerde ona gülen suratlar, bir de dini dans kıyafetleri olan bir grup da gelince bol bol zıpladı eğlendi.

Baphuon tapınağına çıkmadan bir metrelik yılan gördük ve onu incelemeye aldık. Renkleri çok güzeldi ama bizi sevmedi galiba. Biraz donuk bakıyordu. Kuyruğundan yakalamak isteyince paparayı yedim. (yılandan değil, Ayşegülden).

burda bana kötü kötü bakıyor

12 yaşından ufaklar çıkamazmış tepeye, Lemis çok ama çok üzüldü! Bir ağlama, tutturma, yatıştıramadım. Ayşegül bu arada tepeye çıkıyor biz de bekliyoruz. Lemis bizi büyünce tekrar buraya getirecekmiş, o zaman da birlikte çıkacakmışız. Ben isterim, unutmazsa da hatırlatırız inşallah.

Bu devasa yapı yine Meru dağını simgeliyormuş ve şehrin merkezi olarak yapılmış.

Kuzey duvarına iyice bakınca yatan 60m lik Budhayı görebiliyoruz. 350 metrelik Terrace of the Elephants yolundan dönüyoruz. Yemekcilere ulaşmadan Lemis uykuya dalıyor. Ağlamasından da belliydi zaten.

Ağaçlar çok büyük! Çok eski ve güzeller!

bu kısıma eklemeler gelecek...

Prasat Thonle ye uğrayıp Preah Khan.

Preah Neak Pean,

Ta Som

Eastern Mebon

İşte bundan sonra şoförümüz şaşırdı ve sapıttı. Ta Prohm u görmek istiyorum, en çok görmek istediğim tapınak oydu. Eastern Mebon dan sonraki tapınağı gezmeyelim diye karar veriyoruz, artık yorulduk, 10 saattir tapınak mapınak yürüyüp duruyoruz. Ben sizi Angkor Wata götürürüm, orada güneş batımını izlersiniz, sonra da döneriz diyor. Biz de Ta Prohm u görmek istiyoruz, gün batımını görmesek de olur, daha erken eve dönmek istiyoruz. Sığır anlamıyor. İşine gelmesi lazım, mazot parası, diye geveliyor, 20 dolar diyor biz de sinirleniyoruz. Resepsiyoncu abisini arıyor, biz onunla konuşuyoruz, sonunda yalan söylüyorsun diyoruz adama. salak herif, neden 2 km lik yolu bu kadar dert ediyor, gayet keyifli bir zaman geçirdik aslında hep beraber. Sonunda tamam diyor, ve yola çıkıyoruz tekrar. Ta Prohm ormanın içinde, 1000 yıllık ağaçlar tapınakları sarmış, devasa kökleriyle koca tapınakları yutmuş diye mutlaka orayı görmek istiyorum. Allahallah, git git bitmiyor, bir bakıyoruz, şehire geri dönmüşüz! gecenin zifiri karanlığında yolu gittiğimiz için yolu da tanıyamadık. Herif bizi eve götürüyor! daha saat 15 ve biz gün batımına kadar anlaşmıştık! Zındık alamazsın bizden, hıyar! Biz kavga dövüş parayı vermemekte kararlıyız, ancak 5 dolar yakıt parası veririz, sonra da hadi yoluna! Ve şu guesthouse da da kalmayız! saat 16 ya geliyor, biz tüm eşyalarımızı paketliyoruz, odamızı boşaltıyoruz, bir gün daha da kalmayız bu hostelde. odamızın o günlük parasını da vermedik, bulsunlar başka müşteri. bir çıkıyoruz, tuktukcumuz kayıp. Resepsiyonda da kimse yok, bir yeni müşteri gelmiş resepsiyonu arıyor. Biz yeni gelen müşteriye kalmamasını öneriyoruz, ve tüyüyoruz.

Gidelim bu şehirden, sıkıldık, ama heyecanlı bir şey yapmış gibi hissediyoruz. Otobüs var, hemen kalkıyor diyorlar, ama biz de kararımızı değiştiriyoruz ve kalıyoruz. Kaçak gibi kaçmak bize yakışmaz. çok temiz güzel bir Guesthouse buluyorum, hemen yerleşiyoruz.

Akşam yemeğimiz yine Lao yemekleri, iyiki kalmışız.

19.1.2012 Siem Reap - Phnom Phen

Otobüs yolculuğu, hemde uzunlardan, bir tane daha...

altın geyiğimizin üstüne atlayıp yola devam

hazırız, Siem Reap i güzel hatırlayacağız, Ta Prohm u da artık birdahaki sefere...

Erkenden yola çıkıyoruz. Yolculuk rahat geçiyor, ben de kitabımı baya bir bitiriyorum. Otobüs güzel yerlerde duruyor, ama bizim karnımız tok, yemek yiyecek yerimiz yok.

Phnom Phen e gelince de hemen tuktukcular üşüşüyor yine etramıza. biz yürürüz, bu arada da Guesthouse bakarız. bazılarında günlük 6 dolar, 3 saatliği de 3 dolar. Anladık, bize uygun değil, arayan bulur, nitekim güzel bir yer buluyoruz ve yerleşiyoruz.

Başkente geldik, biraz çıkar gezer insan değilmi? Evet!

Restoran arıyoruz, buluyoruz. ben de Pizza istiyordum uzun zamandır. Happy Pizza almak istiyorum, garson bana ve Lemise bakıyor ve Happy Pizza nın Happyli olsunmu yoksa Happy koymasınmı diye soruyor. Happy = Marihuanna. Hiç sıkıntısız satılıyor bu burda, Pizzana koyduruyorsun ve ekstra para da vermene gerek yok. 100 gramı 5 dolar mı ne. Happy Pizza ya Marie Jane koydurtmuyoruz, Lemise zararlı olabilir, hem bu deneyimlerini bilinçli olarak büyünce kendisi yapsın, şimdi olmaz...

Biralar 50 cent, happy hour, ve biralar çok lezzetli! buz gibi, hemde nasıl güzel gidiyor, bir kaç tane yuvarladıktan sonra pizzamız geliyor ve akşamımız da yavaş yavaş sona eriyor.

20.1.2012 Phnom Phen

Meyve arıyoruz kalkar kalkmaz. Müsli var, meyve yok! Süpermarket sorduk 2 ayrı kişiye, herkes farklı şey anlatıyor. 20 dakika arandıktan sonra ne süpermarket buluyoruz, ne de meyve. Köşedeki restorana girip bir İngiliz kahvaltısı, baguet ve reçel ısmarlıyoruz. Pek aradığımız şey olmasada doyuyoruz ve mutluyuz.

Önce Rus pazarına gidelim diyoruz. Googlemaps yolu yanlış tarif ediyor ve biz de oraya gitmekten cayıyoruz. Sorya alışveriş merkezine gidelim, biraz değişiklik olur. Girişde pastane görüyoruz, Swensons dondurmacısıymış. Oturup dondurmalarımızı yiyoruz ve biraz kendimize geliyoruz.

Alışveriş merkezinin içinde kocaman bir süpermarket! Teker teker her şeyini geziyoruz. İşin iyi tarafı, her yabancı ve ilginç meyvenin ve sebzenin üstünde İngilizcesi de yazıyor.

Bu market pahalı bir market olmalı. Sokakta daha ucuza pişmişini yiyebiliyorsun. Etler ağzımı sulandırıyor, sebzeler ve özellikle mantarlar çok güzel görünüyor. Koca marketten 3 salatalık, 250 gram sarı cherry domates, sinek kovucu ve bebe şampuanı. AVM nin kalanı bomboş ıvırzıvırcı dükkanlarla dolu. WC de salatalıkları ve domatesleri yıkıyoruz ve Lemise yediriyoruz.

Çıkışta hemen ilerde Psar Thmai pazaryeri bulunuyor. Çok güzel sebzeler, meyveler, balıklar, deniz ürünleri, salyangoz ve istakozlar, karides ve pavuryalar.

Biz pazardan elimiz dolu çıkıyoruz. Bir kilo mangustan, üç mango ve bir Dragon fruit.

Wat Phnom a devam. Serbest yaşayan maymun varmış orda. Wat Phom un pek bir özelliği yok.

Onlarca tapınklar gördükten sonra Phnom Phen e görevimizi tamamladık gibi hissediyoruz ve maymun arayışına çıkıyoruz. Burada her yerde küçük midyeler saçılmış yerlerde. Küçük parmak tırnağım büyüklüğünde bu midyeler her yerde. Sebebini hemen öğreniyoruz: bizim kabak çerdiklerimiz neyse, bunlarda da midye. Çiğ çiğ küçük midyeleri açıp içini ŞLOrP diye çekiyor ve midye kabuğunu dişiyle sıyırıp yere atıyor.

Maymun bulamıyoruz ne yazıkki, ama bu gezimizdeki en büyük oyun parkını buluyoruz. Lemise zorla mango yedirmeye çalışıyoruz, kesinlikle istemiyor. Tüm gündür karnım ağrıyor diye sızlanıyordu, Börg diye tüm yediklerini ve içtiklerini kusmazmı? Küçücük mide meğer bulanıyormuş, içindekiler tamamıyla oyun parkın içinde bir köşeye. Şansımıza su buluyoruz ve ellerimizi ve ayaklarımızı yıkıyoruz. Lemisin keyfi yine yerinde, rahatlamış belli ki. Oyuna devam.

Oyun parkı güneşin alçalmasıyla dolup taşmaya başlıyor. Çok yeni ve modern bir oyun parkı, 2 saat oyun oynuyor, bir sürü arkadaş ediniyor. Birkaç çocuk geliyor, dilenci çocuklar. Yanlarında kız çocukları da anadan doğma oyun parkında. Tüm ailelerden bir şeyler dileniyorlar. Başka bir aile de oğlan çocuğunu çırıl çıplak oynatıyor. Pipisi yerlerde, yeni yürümeyi öğrenmiş belikli, heryere düşüp kalkıyor. Bana garip geliyor.

Oyun parkından sonra Riverside a doğru yürüdük ve Meksikan restoranında Lemisin midesini doldurduk. Biz de birer Taco yedik ve akşam biralarını lüpledik.

Night market açılıyor hafta sonları, biz de oraya gidiyoruz. Alışverişimiz yapıyoruz, Lemise ve bana T-shirt, Ayşegül de bazı şeyleri beğenip alıyor. Yemek bölümüne geliyoruz ve birkaç deneysel mamalar alıyoruz.

Benim deneysellerimi Ayşegül hiç hoş karşılamasada kenar köşede göremeyeceği yerde yememi istiyor.

Küçük bıldırcın ızgaramı kemirmeye başlıyorum, bence çok lezzetli, Lemise de küçük ayaklarından tutup bacağını da kemirtiyorum. Ayşegülün tiksintili suratı ve “çek şunu gözümün önünden” ler beni yalnızlığa mahkum etsede memnunum hayatımdan. Ayşegülün bu laflarını Lemis de benimsiyor ve “b aba çek şunu gözümün önünden” demeye başlıyor. Bıldırcının içinden 3 tane yumurta çıkıyor. En küçüğünü ve gelişmemişini Lemise yediriyorum( Ayşegülün tiksintili resmine bakınız)

Sonuncu yumurta nın kabuğu bile vardı. Bıldırcın kardeşimiz yaşasaydı o yumurtalar sezeryanla değil normal doğum olacaktı…

Karnım tok, şeker kamışı suyunu dikiyorum kafama ve çıkışa doğru gidiyoruz. Mekong Riverside Bar da bira içelim eve dönmeden diyoruz. Üst katta kokteyller 1.75, alt tarafda, yol kenarında 2.50 dolar. Üst terasda çok güzel bir köşeye oturuyoruz.Manzaramız full Mekong. Çok hoş. Bir Singapur sling, Bir Mai Thai ve bir mavi havalı kokteyl daha içiyoruz.

Kamboçya taksileri bizim polis arabalarına benzemiyormu?

Lemis sapıtmaya başlamadan eve dönüyoruz. Yolda kaçak kitapcı teyzeden 8 dolara 3 kitap alıyorum, 9 dolar en son fiyat demesine rağmen 1000 riel(25 cent) daha veriyorum, bu parayı, şans getirsin diye her yere sürüyorum, kadın çok gülüyor, ve bize de bol şans diliyor.

Biletimizi alacaktık, ama Hostelimizdeki resepsiyon odada ot içmekle meşgul, yer kalmadı dedirtiyor arkadaşına. Biz başka bir yere gidelim ve bu biletimizi alalım bari. Nereye gitsek “dolu” deniyor. Yapacak bir şey yok, bir şekil ayarlanır. Sabah ilgileniriz artık.

bayılttık sonunda...

21.1.2012 Phnom Phen – Kampot

Gece bir garip geçiyor. Gürültü patırtılı, bir motor kaza yapıyor galiba. Aradan bir saat geçiyor, birisi bağrıyor, motor sesi ve iki kurşun atılıyor. Sokağımıza pek uzak olmayan bir yerde bir adam öldürmüşler. Gelen bir yabancı çalışanlardan birine anlatırken olayı duyuyorum, orada adam yatıyormuş, kanlar içinde ve ölmüş. Neyse, ben pek ilgilenmiyorum, Taksim den zaten alışığım böyle olaylara.

Başkennte bu olaylar daha sık oluyormuş, ülkenin en tehlikeli şehiri olarak biliniyormuş. Phnom Phen kötü günler geçirmiş yakın tarihte:
1975 yılında Khmer Rouge militanları ülkeye ele geçirip tüm şehirleri boşaltmışlar. bir günden öbür güne tüm bir milyonluk şehir yollara düşmüş, taşıyabildikleri eşyaları alıp kaçmak zorunda kalmışlar. ilerki 3 yıl içinde 3-4 milyon insanı öldürmüşler, halkın 25% bu kısa zamanın içinde yok edilmiş. Yakın tarihte ne zulümler yaşanmış, hiç haberimiz yok.

Sabah kahvaltımız Mango ve müsli. Mangonun tadına doyum olmaz!

Odamızın parasını ödeyip Tuktuka biniyoruz. Bize3 dolar fiyat çekiyor ve sonunda bir dolara otogara bırakıyor.

Lemis in Cambodia I, ocak 2012

2012-01-19T07:43:00.000-08:00

Laos, üçüncü bölüm:

15.1.2012 Don Det

Lemis saat 7 de kalktı. Benim midem bir garip ve bir yorgunluk da var. Gözümü açamıyorum, kalkmak istemiyorum. Yatak bu kadar kötü olmasa da kalkmam zaten. Ayşegül Lemis ile birlikte bensiz bir yürüyüşe gidip kahvaltılık bir yer arıyorlar. Kahvaltılarına yetiştim, ama iştahım yok. Uykudan kalkmama rağmen tekrar yatsam yeridir. Ama yatak da hiç çekici gelmiyor.

devasa ağaçlar adacıkların üstünde yaşıyorlar.

devasa ağaçlar bilmediğimiz nedenlerden dolayı kesilmiş biçimde suda duruyorlar

bu ağaç çok yaşlı bir ağaçmış, gövdesine bakın!

Adayı dolaşalım bari. Sabah erkenden kalkıp kanu kayak turuna çıkabilrisin, şelalelere ve Mekong da yaşayan ve nesli tükenmekte olan İrrawaddy yunuslarına da uğrayabilirsin. Kayak turları çok ilgimi çekiyor. Bir de tubing olayı var, şamrele oturup Mekong nehrin akıntısına bırakıp gidiyorsun. Off tam da yapılacak şeymiş bugün için. Biz yürümeye karar veriyoruz. Lemisle nasıl yaparız şamrel ile yüzme olayını, bilmediğimiz sular vs. Sonradan pişman oluyorum, çünkü çok keyifli görünüyor. 1km yürüdükten sonra bir kızartma muz yapan köylü görüyoruz. 1000 kip e alıyoruz bir poşet. Cebimden çıkıyor biraz para, ama cüzdanım şortumda kalmış. Yorgun yorgun dönüyorum bungalowa. Lemis ve Ayşegül bekliyorlar. 2 km ve yarım saat sonra cüzdanımla birlikte tekrar varıyorum yanlarına. Herkes yorgun, adanın sonuna kadar ulaşıyoruz ve bir teraslı restoran da yayılıyoruz.

Lemis gülen yüz çiziyor. hadi artık gel deyince de "dur, ağlayan yüz çizmek istiyorum daha!" diyor.

Lemis ve doğal hayat

Ben bu yılın ilk kolasını içiyorum, mideme iyi gelir diye. Biraz uyukluyorum. Lemis tamarind yiyor. Devam ediyoruz, biraz sonra da adanın sonuna, “old bridge” e geliyoruz.

Don Det "old bridge"

Köprü uzunca bir taş yapı. İki adayı birleştiriyor. Don Det ve Don Khon adaları. “Don” ada demek, “khon” da ne demek bilmiyorum. Don Kong national resort ayağına bizden 20şer bin istiyorlar. Kalsın. Dönüşe geçiyoruz ve bir koy da İspanyol ailenin 3 çocuğuyla tanışıveriyoruz. O küçük koyu ve arkasındaki 500m2 arsayı tam o ara satın alıyorlarmış. 10.000 dolar. Adanın büyükbaşları burada. Hararetli bir şekilde konuşuyorlar.

Sahilin kıyıya kadar 8 metresi de arsa sahibinin kullanımına açıkmış, yani bungalow da yapabilir suyun dibine. Mantıklı yatırım, 90 yıllığına satın almış oluyorlar. Laos ortağı olmasını şart koşuyorlar ama. Bir 10.000 dolar daha harcayıp bungalowlar yaparsın ve al sana geçim kaynağı ve hayatın sonuna kadar uğraşı. Kolay.

İspanyol çiftin çocukları oranın yerli çocuklarıyla kayakla yarış yapıyorlar ve çok eğleniyorlar. En küçükleri de Lemis den biraz büyük, suya zıplıyor çıkıyor. İmreniyorum biraz. İki saate yakın sahilde oturduk, sonunda dayanamadım ve ben de suya zıpladım. Akıntı gerçekten güçlü. Keşke şamrelle çıksaydık, ne eğlenirdik ama. Lemis çamur içinde ve çok ama çok yorulmuş. Biz de bitikiz artık. Odamıza dönüyoruz ve Lemisi bir güzel yıkıyoruz soğuk suyla. Hiç şikayet etmeye hakkı yok, kendisi de biliyor ve bu yüzden duşun tadını çıkarıyor.

Akşam yemeğini bizim restoranda yedik. Büyük bira Ayşegüle, bana da soda. Sonra da Lemisi uyutup interneti sömürdük. Pek geçe kalmadan da yattık.

16.1.2012 Don Det - Ban Nakasang - Kampong Cham

Zor bir yolculuk.
Kamboçya otobüsleri zordur deniliyor, Laos fena değildi, macerayı severiz. Kamboçya da o kadar da olmaz dedik. yollar Laos kadar bozuk olmasa da, dakiklik değil, saatlik yok.

Erken saatte otobüse yetişmemiz lazım. Ban Nakasang - Kampong Cham için biletlerimizi 22 dolardan 19.50 ye indirdik ve biletimizi tur acentasından aldık. ("öbür acentalar klimasız otobüs satıyor, bizimki klimalı" geyiklere kanmadık, ama acenta dan almak iyidir...)Aman Guesthouse lardan almayın, kazık yersiniz ve yarı yolda (tercihen sınırda, in cin top oynadığı yerde) kala kalırsınız. Sabahın köründe, 7 gibi hazırdık. Sabah 8 de teknelerle Don Det ten Ban Nakasang a geçeceğiz. Saat 9 gibi teknelere bindirdiler. 50 kişi sahilde bekliyor. teknelere bindirmek de 15 dakika aldı çünkü biletleri kontrol ediyorlar, nereye gidiyorsun, hangi şirketten aldın, sanki bir şey fark edecek, herkes karşı kıyıya, Ban Nakasang a gidiyor sonuçta, başlangıç olarak. Bileti olmayan bir arkadaşımız tüm "kontrollere" rağmen bedavadan servisden yararlandı, ruhları duymadı.

otobüs beklerken

teknemiz su almaya başladı ve batmak üzereydi. 15 kişi, ve bir ton çanta. kovayla su atmaya başladım, yoksa çantalar ıslanacaktı ve biz de yüzmeye başlayabilecektik. Aklınızda bulunsun: tekneye binince çantalarınızı başka kişilerin çantaların üstüne koyun, ağlayan siz olmayın ;)
tekne vardı sahile, çantalar indi, ağlayan ağladı. otobüs beklemeye başlamadan önce aldığımız biletleri "gerçek" bilete çevirttiler. Kaos, karmaşa. iki acenta varmış topu topuna. herkes aynı malı satıyor. Bileti kesilen, parasını ödeyen ama "gerçek" bilete çevirtemeyen bir kişi çıktı tabiki. Bir şekil halletti kız, ama karmaşa işte. Bizim biletimizi de 3 kere kestiler, her seferinde ya tarih yazmıyor, ya fiyat yazmıyor, yada gidilecek yer yazmıyor.

plastik poşetin içi pasaportlarla doldu.

Bir adam çıkıyor piyasaya, 25 dolarlık vizelerinizi hallederim, 5 dolarlık Laos çıkış damganızı alırım, hepsi 35 dolara.Herkes veriyor parayı, parayı vermekle de kalmıyorlar, pasaportları da veriyorlar. Bu arada ikinci otobüs saat 11 gibi yola çıktı bile. Bizim saat 9 otobüsümüz ancak saat 11 buçuk gibi topladı bizi.
Sınır yarım saat. Bangkok Kamboçya konsolosluğundan vizemizi almıştık zaten. Türkiye pasaportuna kapıdan alabiliyoruz aslında, ama Laos için almışken Kamboçya ya da alıverdik önceden. Hem 3 aylık vize veriyorlarr, sınır kapısında ancak bir aylık veriyorlar. 25 dolarlık vize bir kere 20 dolar. 5 dolarlık çıkış parasını da yarım dolar değerinde Laos KİP paramızla ödüyoruz(Kip lerden kurtuluyorum). 15 dolar kişi başı cepte.
Laos dan çıkış için para istemesi abzürt, ama corruption hat safha işte. paralar anında kırışılıyor. gümrük memurları iyi topluyor, maşallah.
Kamboçya da topluyor tabiki. 1 dolar "ateş ölçme " parası. hastaysan giremezsin. benim ateşim 35 çıkıyor, Ayşegül 37 derece. Lemisi adamdan saymıyorlar. 2 dolar lütfen. biz işlemlerimizi hallediyoruz Laos dan Kamboçyaya yürüyoruz ve beklemeye başlıyoruz. Öteki otobüs de orada bekliyor. Neden acaba?!

Lemis kendi kendine otobüsde oyalanırken

bununla gidiyorduk aslında

İşlemler bittikten sonra, ve pasaportlar da dağıtıldıktan sonra herkes otobüsde beklemeye başlıyor. Otobüs full dolu. Öteki otobüs de dolu. bir saat anlamsızca bekledikten sonra tekrar biletler kontrol ediliyor. nereye gidiyorsunuz sorusuna 15 kere cevap veriyoruz. Çantalar otobüsde, her şey hazır neden bekliyoruz acaba? tüm otobüsler aynı rotadan gidiyor aslında: Kompong Cham üzerinden Siem Reap ve Phnom Phen e ayrılıyor. Ayşegül yanlış otobüse binmeyelim fobisiyle tüm muavinlere defalarca gideceğimiz yeri açıklıyor, aman yanlış yere gitmeyelim diye. Biz Kompong Cham da ineceğiz, yanlış binmiş olsak da Siem Reape, yada Phnom Phene gideriz, o da uyar. 1 saatten fazla durduktan sonra bizim otobüsümüzden insanlar indiriliyor ve öteki otobüse yollanıyor. tüm çantalar oradan oraya. Yine bekleme...
Yarım saat sonra tekrar bir anons. Ayşegül gideceğimiz yeri söylüyor ve muavin o ara bizim öteki otobüse binmemize karar veriyor. Tekrar çantalar oradan oraya. Oturduğumuz klimalı otobüs bizim Laoslu "pirinç tarlasında çalışırken kafama güneş geçmesin" şapkamızla birlikte çıkıyor yola. Bizim otobüs dandık külüstür klimasız bir şey. Belli ki muavin kafasına göre bizi bu otobüse yollamış, böylece bizden kurtuldu neticede. Otobüsümüzün önünde 50 tane backpack ve iki bisiklet. nasıl sığdıracak? 45 dakika geçiyor ve bisikletler haricinde herşey bindiriliyor. bisikletlere yer olmadığı için "sorry", kamboçya sınırlarına bisiklet sokamazsınız geyikleri anlatılıyor. sınırdan geçmişsin, ne diyorsun diye çıkışıyorum, ama sonuç olarak bizim yufka yürekli avrupalılar boyun eğiyorlar ve güzelim bisikletleri sınırda bırakiyorlar. Bileti alırken sormuştuk falan söyleniyorlar, ama pek de uğraşmıyorlar.

sınır kapısı sabah 8 den akşam 5 e kadar açık.

beklemeye devam. her şey toplandı, herkes otobüsün içinde oturuyor. Motor çalışıyor. Neden hala duruyoruz? 10 dakika sonra 4 isveçli daha geliyor, koridora oturtuyorlar bunları. ve bir saat daha bekliyoruz. Ben şoför koltuğuna oturuyorum ve artık kendim kullanayım bari derken geliyor şoför ve gidiyoruz. Neden bir saat boyunca çalışan motorla güneşin altında bekledik bilmiyorum. Herifi dövmek geliyor içimden.
Yarım saat sonra ilk molamızı veriyoruz! Neden? sınırda binlerce satıcı vardı, ne molası bu, ve kaç saat gecikme var!
Moladan bir saat sonra kaptanımız yolun ortasında duruyor ve kenara işiyor bu seferde.
Kratie ye varıyoruz ve birkaç yabancı iniyor, bir kaç yeni kişi biniyor. Bu arada otogara girmeden kenarda kaptanımız da ayrılıyor, gardan çıkana kadar muavin kullanıyor, vitesi değiştiremediği için üçüncü vitesde kalkıyor, az kalsın motora binmiş 4 kişilik aileyi de eziyor ve az sonra karşıdan gelen arabanın yolunu kesiyor ve kıl payı kazadan kurtarıyor. Kaptanımız koşa koşa harekette olan otobüse atlıyor ve hareket halinde olan full otobüsde durmadan şoför değişikliği yapılıyor. Kaybedilen zamanı böyle mi telafi etmeye çalışıyorlar acaba?

Şehirin içinden geçerken nehirdeki İrrawaddy yunusları çok kısa da olsa görebiliyoruz. oleey

İrrawaddy dolphin

Kazasız belasız Kompong Cham a geç bir saatte varıyoruz. Lemis yine sonuna kadar dayandı, son yarım saatte artık çıldırmaya başlasa da, insanlardan gelen tepki çok destekleyici ve hayret dolu oldu. İyi dayandı bu yolculuğa diyordu herkes. Yine tüm otobüsü eğlendirdik.
Kompang Cham güzel bir nehir kenarı kasabası, ama pek de görülecek şeyi yok. otellerin güzelleri dolu, zaten tek bir adam akıllı otel var, o da Hotel Mekong. fiyatları 8 dolar ve üstü. Boş odası olan guesthouse lar da berbat. Kerhane kılıklı bir yerde kalıyoruz bu seferde. fiyat 6 dolar. sabah ekenden çıkacağız ve Siem Reap e gideceğiz.

Güzel bir restoran buluyoruz. işletmecisi yabancı, yemekleri gayet güzel ve gerçek bir restorana benziyor! Açlıktan ölmek üzereymişiz, birayla fıstık gelince fıstıklara saldırıyoruz.
Kamboçya Laos a on basar, yolculuk zor geçmiş olsada.

fıstıklara saldırırken

17.1.2012 Kampong Cham - Siem Reap

Çok erkenden kalkıp biletlerimizi alıyoruz. Saat 7:30 otobüsüne biletimiz cepte, müsli midede ve Lemisin ağzında da omletle koşa koşa gara gidiyoruz. Biletimizi 5 dolara aldık. garda 25 cent daha ucuz, bu yüzden pek de kasmaya gerek yok, oteller satıyor biletleri.

Sadece 20 dakikalık gecikmeyle yola çıkıyoruz.

Yine kasabalardan geçiyoruz, evler, ormanlar, tarlalar... Evler genellikle kazık üzerine kurulmuş, sellere karşı önlem alınmış.
Bu arada Lemis bol bol fotoğraf çekiyor. self portreleri de var, gayet deneysel takılıyor kendisi. Sanatçı ruhu var işte...

Mola veriyoruz, bizim kahvaltımız doyurucuydu, bu yüzden sadece ananas alıyoruz yolda. Balda kızartılmış Tarantula ve çekirgelere pek iştahımız yok.

Siyah olanlar kızartılmış tarantula örümcekleri

kıllı tarantula kızartması, ballı ballı!

Kocaman Pomelolar da satılıyor, devasa boyuttalar hepsi.

Yolumuz sancısız geçiyor. Saat 14:30 da otogara vardık. Heryerimizi tuktuk lar sarıyor anında. you need Tuktuk? 2 dolara götürenn var, bir dolardan götüren var, sonra bir de bedavadan götürenler çıkıyor. Fena kızışmış tuktuk pazarı. Bizim Lonely Planet ten seçtiğmiz bir iki guesthouse var, oraya götürtüyoruz şoförümüze. Tuktuklar bedavadan götürmeye razılar, ertesi gün Angkor Wat ı gezmek için mecbur ya Tuktuk, yada bisiklet kiralayacaksın. small tur 12 Dolar, big tur 15 Dolar. Bizi götüren tuktukcuya önceden OK desek de sonradan Hostelde çalışan resepsyonistin abisinin de vasıtası olduğunu öğreniyoruz ve bizi getiren adamı telefonla arayarak iptal ediyoruz.
Red Lodge diye bir guesthouse a yerleşiyoruz. Lonely Planet önerisi. Bu rehbere giren herkes bir salıyor bir bozuyorki, felaket. ilk bakışta güzel görünsede sürekli LP rehberli insanlar gelip oda soruyorlar. Odalar hep dolu olunca da (temiz kirli fark etmez) geliştirmeyi kesiveriyorlar.
iki gece kalmak istiyoruz ve birinci günün parasını ödüyoruz. 8 dolar deniliyor bize. Biraz sonra başkasına da aynı tarz odayı 7 dolara satıyor. Müşteriye karşı çok hoş bir durum değil.
Neyse. Biz Siem Reap i geziyoruz. Şehrin kendisinde pek bir olay yok. bol bol turist, barlar ve restoranlar uygun ve iyi. Sevdik bu şehiri.

Bara gidiyoruz, biramızı içiyoruz. bizim bira 50 cent, Lemisin sodası bir dolar.
Pazarı var, bol hatıralık ıvır zıvır ve balık, et, meyve de bulunuyor.

Angry Birds

Lemis fotoğraf çekiyor

Restoranlar güzel, ama biz sokakta kurulan yemekçileri tercih ediyoruz. Amok diye bir yemek var, pilav üstü kuşbaşı, yanında sos. Bir daha yemesem olur. Ben de Lok Lak istiyorum. Balıklı pilav. Bir de hindistancevizi. içinde bir litre su var, yemek gelene kadar zaten doyuruyor. Lemis tavuk ve patates kızartmasını tercih ediyor yine.
Gönül gece hayatına akmak istiyor, ama sabah saat beş de şoförümüz alacak bizi ve Angkor Wat ın güneş doğuşunu izliyeceğiz. Güneşin doğuşu! sabahın köründe!
Geçe kalmadan otelimize dönüp uyuyoruz.